غزلیات

غزل شمارهٔ 51–گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیا

غزل شمارهٔ 52–چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ما

غزل شمارهٔ 53–عشق تو آورد قدح پر ز بلاها

غزل شمارهٔ 54–از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها

غزل شمارهٔ 55–شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت‌ها

غزل شمارهٔ 56–عطارد مشتری باید‌، متاع آسمانی را

غزل شمارهٔ 57–مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را

غزل شمارهٔ 58–رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را

The king has come, the king has come; adorn the palace-hall; cut your forearms in honour of the fair one of Canaan.

غزل شمارهٔ 59–تو از خواری همی نالی نمی‌بینی عنایت‌ها

غزل شمارهٔ 60–ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را

غزل شمارهٔ 61–هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را

غزل شمارهٔ 62–بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 63–چه چیزست آنک عکس او حلاوت داد صورت را

غزل شمارهٔ 64–تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا؟

Have you ever seen any lover who was satiated with this passion? Have you ever seen any fish that had become satiated with this sea?

غزل شمارهٔ 65–ببین ذرات روحانی، که شد تابان از این صحرا

غزل شمارهٔ 66–تو را ساقی جان گوید برای ننگ و نامی را

غزل شمارهٔ 67–از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا

غزل شمارهٔ 68–چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را

غزل شمارهٔ 69–چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا

How would it be, if my fair love should take my hand tomorrow, hang his head through the window like the lovely-featured moon?

غزل شمارهٔ 70–برات آمد برات آمد بنه شمع براتی را

غزل شمارهٔ 71–اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما را

غزل شمارهٔ 72–به خانه‌خانه می‌آرد چو بیذق شاهِ جان ما را

غزل شمارهٔ 73–آمد بت میخانه تا خانه برد ما را

غزل شمارهٔ 74–گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما

غزل شمارهٔ 75–ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را ؟

غزل شمارهٔ 76–آخر بشنید آن مه آه سحر ما را

غزل شمارهٔ 77–آب حیوان باید مر روح فزایی را

غزل شمارهٔ 78–ساقی ز شراب حق پر دار شرابی را

غزل شمارهٔ 79–ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را

غزل شمارهٔ 80–امروز گزافی ده آن باده نابی را

Today give in full measure that pure wine; strike in utter confusion this hasty wheel of heaven.

غزل شمارهٔ 81–ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را

غزل شمارهٔ 82–معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا

غزل شمارهٔ 83–ای یار قمرسیما ای مطرب شکرخا

غزل شمارهٔ 84–چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها

Like the rose I am laughing with all my body, not only with my mouth, because I am without myself, alone with the king of the world.

غزل شمارهٔ 85–از بهر خدا بنگر در رویِ چو زر جانا

غزل شمارهٔ 86–ای گشته ز تو خندان بستان و گل رعنا

غزل شمارهٔ 87–جانا سر تو یارا مگذار چنین ما را

غزل شمارهٔ 88–شاد آمدی ای مه‌رو ای شادیِ جان شاد آ

غزل شمارهٔ 89–یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا

غزل شمارهٔ 90–ای شاد که ما هستیم اندر غم تو جانا

غزل شمارهٔ 91–در آب فکن ساقی بط زاده آبی را

غزل شمارهٔ 92–زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا

غزل شمارهٔ 93–میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها

غزل شمارهٔ 94–زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

غزل شمارهٔ 95–زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

غزل شمارهٔ 96–لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا

غزل شمارهٔ 97–رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را

غزل شمارهٔ 98–ای از نظرت مست شده اسم و مسمّا

غزل شمارهٔ 99–دلارام نهان گشته ز غوغا

غزل شمارهٔ 100–بیا ای جان نو داده جهان را

Come, you who have given new life to the world, put out of action cunning reason.