غزلیات

غزل شمارهٔ 3001–ای نای بس خوش است کز اسرار آگهی

Reed, very sweet it is that you know the secrets; that one does the work who has knowledge of the work.

غزل شمارهٔ 3002–شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ای

غزل شمارهٔ 3003–ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی

غزل شمارهٔ 3004–بزم و شراب لعل و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 3005–آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی

غزل شمارهٔ 3006–سیمرغ و کیمیا و مقام قلندری

غزل شمارهٔ 3007–دوش همه شب دوش همه شب گشتم من بر بام حبیبی

غزل شمارهٔ 3008–خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی

غزل شمارهٔ 3009–آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی

غزل شمارهٔ 3010–روی من از روی تو دارد صد روشنی

غزل شمارهٔ 3011–هر نفسی از درون دلبر روحانیی

غزل شمارهٔ 3012–ای دل چون آهنت بوده چو آیینه‌ای

غزل شمارهٔ 3013–یار در آخرزمان کرد طرب سازیی

غزل شمارهٔ 3014–رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی

غزل شمارهٔ 3015–جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بری

غزل شمارهٔ 3016–بازرهان خلق را از سر و از سرکشی

غزل شمارهٔ 3017–لاله ستانست از عکس تو هر شوره‌ای

غزل شمارهٔ 3018–ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری

غزل شمارهٔ 3019–ای که تو عشاق را همچو شکر می‌کشی

You who slay like sugar the lovers, slay my soul sweetly this moment, if you are slaying.

غزل شمارهٔ 3020–پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی

غزل شمارهٔ 3021–شیردلا صد هزار شیردلی کرده‌ای

Lion-heart, you have made a hundred thousand lion-hearts; you have outstripped the sun even in generosity.

غزل شمارهٔ 3022–گفت مرا آن طبیب: «رَو، تُرُشی خورده‌ای»

غزل شمارهٔ 3023–قصر بود روح ما نی تل ویرانه‌ای

غزل شمارهٔ 3024–بستگی این سماع هست ز بیگانه‌ای

غزل شمارهٔ 3025–جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ای

غزل شمارهٔ 3026–خیره چرا گشته‌ای خواجه مگر عاشقی

غزل شمارهٔ 3027–نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری

غزل شمارهٔ 3028–ای صنم گلزاری چند مرا آزاری

غزل شمارهٔ 3029–آه که دلم برد غمزه‌های نگاری

غزل شمارهٔ 3030–سلمک الله نیست مثل تو یاری

غزل شمارهٔ 3031–خوشدلم از یار همچنانک تو دیدی

غزل شمارهٔ 3032–از پگه ای یار زان عقار سمایی

غزل شمارهٔ 3033–چند دویدم سوی افندی

غزل شمارهٔ 3034–می‌رسد ای جان باد بهاری

O soul, the breeze of spring is coming, so that you may raise your hand towards the rose garden.

غزل شمارهٔ 3035–دوش همه شب دوش همه شب

غزل شمارهٔ 3036–گاه چو اشتر در وحل آیی

غزل شمارهٔ 3037–به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی

غزل شمارهٔ 3038–ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی

The Bur¯aq of the love of realities carried away my mind and heart; ask me where it took them? Thither you do not know.

غزل شمارهٔ 3039–هزار جان مقدس هزار گوهر کانی

غزل شمارهٔ 3040–چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی

غزل شمارهٔ 3041–اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری

غزل شمارهٔ 3042–چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری

غزل شمارهٔ 3043–ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی

غزل شمارهٔ 3044–گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی

غزل شمارهٔ 3045–من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی

غزل شمارهٔ 3046–چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی

غزل شمارهٔ 3047–به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی

غزل شمارهٔ 3048–تو آسمان منی من زمین به حیرانی

You are my heaven, I am the earth in astonishment; every moment what things have you set growing in my heart.

غزل شمارهٔ 3049–ربود عقل و دلم را جمال آن عربی

غزل شمارهٔ 3050–خدایگان جمال و خلاصه خوبی

The lord of beauty and quintessence of loveliness entered the soul and mind as a man will stroll in the garden at spring.