غزل شمارهٔ 3014
Toggle stanza 1رو که به مهمان تو مینروم ای اخی
11
رو که به مهمان تو مینروم ای اخی
بست مرا از طعام دود دل مطبخی
22
رزق جهان میدهد خویش نهان میکند
گاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی
33
مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان
مذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی
44
قسمت آن باردان مایده و نان گرم
قسمت این عاشقان مملکت و فرخی
55
قسمت قسام بین هیچ مگو و مچخ
کار بتر میشود گر تو در این میچخی
66
جنتی دل فروز دوزخیی خوش بسوز
چند میان جهان مانده در برزخی
77
سوی بتان کم نگر تا نشوی کوردل
کور شود از نظر چشم سگ مسلخی
88
زلف بتان سلسلهست جانب دوزخ کشد
ظاهر او چون بهشت باطن او دوزخی
99
لیک عنایات حق هست طبق بر طبق
کو برهاند ز دام گرچه اسیر فخی
1010
جانب تبریز رو از جهت شمس دین
چند در این تیرگی همچو خسان میزخی