باب
رباعیات
نظمیں
رباعی شمارهٔ 1701ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1702ای آنکه نظر به طعنه میاندازی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1703ای ابر که تو جهان خورشیدانی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1704ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1705ای باد سحر به کوی آن سلسله موی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1706ای باد سحر تو از سر نیکوئی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1707ای باده تو باشی که همه داد کنی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1708ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1709ای باغ خدا که پر بت و پر حوری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1710ای بانگ رباب از کجا میآئی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1711ای پر ز جفا چند از این طراری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1712ای بر سر ره نشسته ره میطلبی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1713ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1714ای پیر اگر تو روی با حق داری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1715ای ترک چرا به زلف چون هندوئی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1716ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1717ای چون علم سپید در صحرائی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1718ای خواجه چرا بیپر و بالم کردی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1719ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1720ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1721ای داده مرا به خواب در بیداری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1722ای داده مرا چو عشق خود بیداری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1723ای دام هزار فتنه و طراری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1724ای در دل من نشسته بگشاده دری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1725ای در دل هر کسی ز مهرت تابی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1726ای دشمن جان و جان شیرین که توی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1727ای دل تو اگر هزار دلبر داری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1728ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1729ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1730ای دل تو و درد او اگر خود مردی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1731ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1732ای دل چو وصال یار دیدی حالی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1733ای دل چه حدیث ماجرا میجوئی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1734ای دوست به حق آنکه جان را جانی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1735ای دوست بهر سخن در جنگ زنی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1736ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1737ای دوست ز من طمع مکن غمخواری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1738ای دیده تو از گریه زبون مینشوی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1739ای روی ترا پیشه جهانآرائی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1740ای ساقی از آن باده که اول دادی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1741ای ساقی جان که سرده ایامی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1742ای سر سبب اندر سبب اندر سببی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1743ای شاخ گلی که از صبا میرنجی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1744ای شادی راز تو هزاران شادی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1745ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1746ای صاف که می شور و چنین میگردی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1747ای طالب دنیا تو یکی مزدوری
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1748ای عشق تو عین عالم حیرانی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1749ای قاصد جان من به جان میارزی
2 اشعار
رباعی شمارهٔ 1750ای کاش که من بدانمی کیستمی
2 اشعار