رباعی شمارهٔ 1707
Toggle stanza 1ای باده تو باشی که همه داد کنی
11
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
22
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
زمین
فارسی متن کا ماخذ: گنجور