رباعی شمارهٔ 1748

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی:

حُکمی که قضا بُوَد ز من می‌دانی؟

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی

«حکمی که قضا بُود، ز من می‌دانی؟»

امروز منم نه کفر و نه ایمانی

نه دانائی تمام و نه نادانی

ای عشقِ تو عینِ عالم حیرانی

سودای تو سرمایهٔ سرگردانی

جانا صد ره بمُردم از حیرانی

بار دگرم زنده چه میگردانی

تا چند من سوخته را رنجانی

تاکی کشیم به تیغ سرگردانی

با دل گفتم که ای دل از نادانی

محروم ز خدمت شده‌ای میدانی

در عشق موافقت بود چون جانی

در مذهب هر ظریف معنی دانی