رباعی شمارهٔ 1705

* جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی

جز باده و جز سَماع و جز یار مجوی

بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی

فارغ بنشین به کشتزار و لب جوی

بردار پیاله و سبویْ ای دلجوی

فارغ بنشین تو بر لبِ سبزه و جوی

چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید.

با مردم سهل خوی دشخوار مگوی

جز راه قلندر و خرابات مپوی

جز باده و جز سماع و جز یار مجوی

ای کرده غمت با دل من روی به روی

زلف تو کند حال دلم موی به موی