رباعی شمارهٔ 414

* جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی

جز باده و جز سَماع و جز یار مجوی

بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی

فارغ بنشین به کشتزار و لب جوی

بردار پیاله و سبویْ ای دلجوی

فارغ بنشین تو بر لبِ سبزه و جوی

ای باد سحر به کوی آن سلسله موی

احوال دلم بگوی اگر یابی روی

چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید.

با مردم سهل خوی دشخوار مگوی

ای کرده غمت با دل من روی به روی

زلف تو کند حال دلم موی به موی