رباعی شمارهٔ 1744

از بس که بخورد خون من بیدادی

بیمار شدم نکرد از من یادی

از شادی تو پر است شهر و وادی

از روی زمین و آسمان را شادی

سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی

رقاص کن دلی و اصل شادی

شادی شادی و ای حریفان شادی

زان سوسن آزاد هزار آزادی

مانندهٔ گل ز اصل خندان زادی

وز طالع و بخت خویش شادی شادی

یک بوسه ز تو خواستم و شش دادی

شاگردِ که بودی که چنین استادی؟