رباعی شمارهٔ 1739

هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

یا سرو بدین بلند و خوش بالایی؟

گر کان فضائلی وگر دریایی

بی‌راحت خلق باد می‌پیمایی

خشنودی تو بجویم ای مولایی

چون باد بزان شوم ز ناپروایی

چون نار اگرم فروختن فرمایی

چون باد بزان شوم ز ناپروایی

گفتم که ببرم از تو ای بینایی

گفتی که بمیر تا دلت بربایی

ای سوسن آزاد ز بس رعنایی

چون لاله ز خنده هیچ می‌ناسایی

ای لطف تو دستگیر هر رسوایی

وی عفو تو پرده‌پوش هر خود رایی

گر روشنی جمال خودب نمائی

دلها ببری و دیدهها بربائی

گفتی تو که مرگ چیست ای بینایی

مرگ آینهٔ فضیحت و رسوایی

مرغ دل من که بود چون شیدایی

افتاد ز عشق بر سرش سودایی