غزلیات

غزل شمارهٔ 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4903

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4904

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4905

4 اشعار

غزل شمارهٔ 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4907

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4908

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4909

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4910

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4911

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4912کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4912

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4913

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4914زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4914

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4915

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4916

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4917

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4918

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4919

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4920

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4921

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4922

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4923

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4924

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4925

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4926

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4927

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4928

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4929

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4930

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4931

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4932

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4933

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4934

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4935

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4936

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4937

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4938

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4939چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4939

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4940

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4941

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4942

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4943

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4944

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4945

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4946درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4946

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4947

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4948

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4949

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4950

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4951

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4952رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4952

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4903–پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904–تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905–می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906–میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907–با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908–خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909–می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910–می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911–در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912–کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913–برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914–زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915–نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916–جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917–کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918–برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919–هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920–می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921–از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

غزل شمارهٔ 4922–ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923–یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924–ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925–کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926–چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927–نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928–نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929–سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930–همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931–عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932–حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933–من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934–شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935–ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936–شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937–اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938–ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939–چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940–به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941–که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942–گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943–چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944–چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945–چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946–درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947–اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4948–خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

غزل شمارهٔ 4949–بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

غزل شمارهٔ 4950–چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

غزل شمارهٔ 4951–ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

غزل شمارهٔ 4952–رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4903–پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904–تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905–می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906–میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907–با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908–خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909–می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910–می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911–در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912–کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913–برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914–زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915–نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916–جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917–کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918–برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919–هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920–می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921–از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

غزل شمارهٔ 4922–ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923–یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924–ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925–کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926–چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927–نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928–نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

غزل شمارهٔ 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

غزل شمارهٔ 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

غزل شمارهٔ 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

غزل شمارهٔ 4952رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

غزل شمارهٔ 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش