غزلیات

غزل شمارهٔ 2701دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2701

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2702گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2702

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2703می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2703

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2704هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2704

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2705از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2705

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2706

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2707جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2707

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2708زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2708

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2709گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2709

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2710عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2710

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2711

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2712در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2712

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2713دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2713

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2714روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2714

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2715سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2715

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2716در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2716

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2717دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2717

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2718خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2718

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2719از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2719

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2720از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2720

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2721گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2721

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2722غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2722

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2723اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2723

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2724آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2724

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2725بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2725

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2726نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2726

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2727یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2727

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2728مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2728

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2729دیده روشن از فروغ آشنایی می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2729

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2730زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2730

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2731عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2731

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2732گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2732

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2733

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2734

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2735

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2736

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2737

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2738

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2739

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2740

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2741

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2742

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2743

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2744

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2745

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2746

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2747

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2748

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2749

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2750

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2701–دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

غزل شمارهٔ 2702–گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

غزل شمارهٔ 2703–می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

غزل شمارهٔ 2704–هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

غزل شمارهٔ 2705–از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

غزل شمارهٔ 2706–هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

غزل شمارهٔ 2707–جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

غزل شمارهٔ 2708–زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

غزل شمارهٔ 2709–گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2710–عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2711–کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2712–در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

غزل شمارهٔ 2713–دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

غزل شمارهٔ 2714–روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

غزل شمارهٔ 2715–سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

غزل شمارهٔ 2716–در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

غزل شمارهٔ 2717–دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

غزل شمارهٔ 2718–خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

غزل شمارهٔ 2719–از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2720–از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2721–گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

غزل شمارهٔ 2722–غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

غزل شمارهٔ 2723–اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

غزل شمارهٔ 2724–آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

غزل شمارهٔ 2725–بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

غزل شمارهٔ 2726–نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

غزل شمارهٔ 2727–یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود

غزل شمارهٔ 2728–مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود

غزل شمارهٔ 2729–دیده روشن از فروغ آشنایی می شود

غزل شمارهٔ 2730–زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود

غزل شمارهٔ 2731–عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود

غزل شمارهٔ 2732–گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود

غزل شمارهٔ 2733–جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734–کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735–دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736–بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737–غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738–شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739–گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740–عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741–راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742–چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743–صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744–چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745–خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746–برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747–یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748–ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749–باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750–دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2701–دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

غزل شمارهٔ 2702–گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

غزل شمارهٔ 2703–می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

غزل شمارهٔ 2704–هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

غزل شمارهٔ 2705–از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

غزل شمارهٔ 2706–هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

غزل شمارهٔ 2707–جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

غزل شمارهٔ 2708–زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

غزل شمارهٔ 2709–گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2710–عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2711–کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2712–در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

غزل شمارهٔ 2713–دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

غزل شمارهٔ 2714–روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

غزل شمارهٔ 2715–سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

غزل شمارهٔ 2716–در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

غزل شمارهٔ 2717–دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

غزل شمارهٔ 2718–خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

غزل شمارهٔ 2719–از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2720–از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2721–گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

غزل شمارهٔ 2722–غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

غزل شمارهٔ 2723–اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

غزل شمارهٔ 2724–آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

غزل شمارهٔ 2725–بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

غزل شمارهٔ 2726–نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

غزل شمارهٔ 2701دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

غزل شمارهٔ 2702گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

غزل شمارهٔ 2703می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

غزل شمارهٔ 2704هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

غزل شمارهٔ 2705از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

غزل شمارهٔ 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

غزل شمارهٔ 2707جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

غزل شمارهٔ 2708زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

غزل شمارهٔ 2709گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2710عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2712در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

غزل شمارهٔ 2713دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

غزل شمارهٔ 2714روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

غزل شمارهٔ 2715سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

غزل شمارهٔ 2716در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

غزل شمارهٔ 2717دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

غزل شمارهٔ 2718خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

غزل شمارهٔ 2719از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2720از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2721گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

غزل شمارهٔ 2722غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

غزل شمارهٔ 2723اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

غزل شمارهٔ 2724آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

غزل شمارهٔ 2725بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

غزل شمارهٔ 2726نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

غزل شمارهٔ 2727یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود

غزل شمارهٔ 2728مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود

غزل شمارهٔ 2729دیده روشن از فروغ آشنایی می شود

غزل شمارهٔ 2730زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود

غزل شمارهٔ 2731عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود

غزل شمارهٔ 2732گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزل شمارهٔ 2701دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

غزل شمارهٔ 2702گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

غزل شمارهٔ 2703می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

غزل شمارهٔ 2704هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

غزل شمارهٔ 2705از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

غزل شمارهٔ 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

غزل شمارهٔ 2707جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

غزل شمارهٔ 2708زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

غزل شمارهٔ 2709گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2710عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2712در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

غزل شمارهٔ 2713دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

غزل شمارهٔ 2714روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

غزل شمارهٔ 2715سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

غزل شمارهٔ 2716در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

غزل شمارهٔ 2717دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

غزل شمارهٔ 2718خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

غزل شمارهٔ 2719از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2720از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2721گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

غزل شمارهٔ 2722غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

غزل شمارهٔ 2723اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

غزل شمارهٔ 2724آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

غزل شمارهٔ 2725بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

غزل شمارهٔ 2726نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

غزل شمارهٔ 2727یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود

غزل شمارهٔ 2728مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود

غزل شمارهٔ 2729دیده روشن از فروغ آشنایی می شود

غزل شمارهٔ 2730زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود