غزلیات

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2751

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2752

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2753

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2754

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2755

22 اشعار

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2756

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2757

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2758

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2759

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2760

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2761

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2762

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2763

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2764

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2765

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2766

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2767

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2768

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2769

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2770

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2771

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2772

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2773

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2774

20 اشعار

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2775

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2776

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2777

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2778

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2779

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2780

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2781بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2781

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2782چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2782

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2783وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2783

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2784سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2784

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2785گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2785

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2786دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2786

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2787خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2787

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2788بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2788

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2789غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمی یابد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2789

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2790مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2790

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2791نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2791

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2792مبادا بر سر من سایه بال هما افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2792

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2793دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2793

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2794به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2794

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2795زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2795

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2796زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2796

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2797در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2797

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2798به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2798

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2799شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2799

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2800مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2800

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2751–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753–مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754–پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755–شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756–در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757–خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758–می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759–مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760–می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761–جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762–جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763–سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764–چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765–درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766–تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767–دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768–هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769–از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770–با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771–روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772–زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773–از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774–از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775–تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776–دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777–نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778–مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779–چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780–از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

غزل شمارهٔ 2781–بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

غزل شمارهٔ 2782–چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

غزل شمارهٔ 2783–وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟

غزل شمارهٔ 2784–سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید

غزل شمارهٔ 2785–گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید

غزل شمارهٔ 2786–دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید

غزل شمارهٔ 2787–خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید

غزل شمارهٔ 2788–بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید

غزل شمارهٔ 2789–غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمی یابد

غزل شمارهٔ 2790–مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد

غزل شمارهٔ 2791–نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2792–مبادا بر سر من سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2793–دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد

غزل شمارهٔ 2794–به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد

غزل شمارهٔ 2795–زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد

غزل شمارهٔ 2796–زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد

غزل شمارهٔ 2797–در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد

غزل شمارهٔ 2798–به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

غزل شمارهٔ 2799–شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 2800–مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2751–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753–مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754–پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755–شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756–در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757–خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758–می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759–مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760–می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761–جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762–جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763–سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764–چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765–درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766–تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767–دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768–هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769–از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770–با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771–روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772–زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773–از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774–از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775–تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776–دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

غزل شمارهٔ 2781بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

غزل شمارهٔ 2782چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

غزل شمارهٔ 2783وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟

غزل شمارهٔ 2784سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید

غزل شمارهٔ 2785گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید

غزل شمارهٔ 2786دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید

غزل شمارهٔ 2787خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید

غزل شمارهٔ 2788بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید

غزل شمارهٔ 2789غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمی یابد

غزل شمارهٔ 2790مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد

غزل شمارهٔ 2791نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2792مبادا بر سر من سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2793دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد

غزل شمارهٔ 2794به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد

غزل شمارهٔ 2795زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد

غزل شمارهٔ 2796زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد

غزل شمارهٔ 2797در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد

غزل شمارهٔ 2798به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

غزل شمارهٔ 2799شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 2800مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید