غزل شمارهٔ 3116

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

که دل شاد دارد بهر دوستگانی

اگر لذت ترک لذت بدانی

دگر شهوت نفس، لذت نخوانی

اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من

نیازارم از تو بدین بدگمانی

بمیر ای حکیم از چنین زندگانی

ازین زندگانی چو مردی بمانی

ورق تا نگردانده باد خزانی

غنیمت شمر نوبهار جوانی

نشانت کی جوید که تو بی‌نشانی

مکانت کی یابد که تو بی‌مکانی

بتا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان لاله زارم به رخ زعفرانی

گل سرخ دیدم شدم زعفرانی

یکی لعل دیدم شدم زر کانی