غزل شمارهٔ 3119

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

که دل شاد دارد بهر دوستگانی

اگر لذت ترک لذت بدانی

دگر شهوت نفس، لذت نخوانی

اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من

نیازارم از تو بدین بدگمانی

بمیر ای حکیم از چنین زندگانی

ازین زندگانی چو مردی بمانی

ورق تا نگردانده باد خزانی

غنیمت شمر نوبهار جوانی

دلا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان آتشینم به رخ زعفرانی

بتا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان لاله زارم به رخ زعفرانی

گل سرخ دیدم شدم زعفرانی

یکی لعل دیدم شدم زر کانی