وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4135

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4136

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4137

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4138

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4139

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4140

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4141

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4142

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4144

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4145

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4146

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4147

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4148

19 اشعار

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4149

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4150

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4152

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4153

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4154

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4158

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4160

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4162

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4163

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4165فال وصال او دل رنجور می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4166

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4167

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4169

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4170

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4171جمعی که در لباس می ناب می کشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4171

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4172

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4173وقت است نوبهار در عیش وا کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4174محبوس آسمان چه پروبال واکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4175

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4176آرام را خرام تو آتش عنان کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4176

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4177

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4178هشیار را خرام تو سر مست می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4178

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4179

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4180

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4181دل را سیاه آه غم آلود می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4182بی حاصلی که تربیت بید می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4182

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4183مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4183

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4184از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4184

16 اشعار

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4135–جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136–آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137–عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138–هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139–جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140–جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141–جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142–آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143–گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144–خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145–این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146–جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147–این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148–مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149–گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150–گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزل شمارهٔ 4151–مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152–عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153–عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154–از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155–جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156–این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157–قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158–آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159–چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160–زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161–داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162–گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163–ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164–عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165–فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166–خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167–یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168–زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169–زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170–تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171–جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172–عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173–وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174–محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175–آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176–آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4177–مشکل دل رمیده هوای وطن کند

غزل شمارهٔ 4178–هشیار را خرام تو سر مست می کند

غزل شمارهٔ 4179–هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

غزل شمارهٔ 4180–معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

غزل شمارهٔ 4181–دل را سیاه آه غم آلود می کند

غزل شمارهٔ 4182–بی حاصلی که تربیت بید می کند

غزل شمارهٔ 4183–مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

غزل شمارهٔ 4184–از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4135–جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136–آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137–عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138–هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139–جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140–جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141–جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142–آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143–گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144–خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145–این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146–جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147–این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148–مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149–گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150–گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزل شمارهٔ 4151–مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152–عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153–عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154–از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155–جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156–این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157–قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158–آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159–چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160–زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کند

غزل شمارهٔ 4178هشیار را خرام تو سر مست می کند

غزل شمارهٔ 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

غزل شمارهٔ 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

غزل شمارهٔ 4181دل را سیاه آه غم آلود می کند

غزل شمارهٔ 4182بی حاصلی که تربیت بید می کند

غزل شمارهٔ 4183مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

غزل شمارهٔ 4184از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند