وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3882

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3883

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3884

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3885

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3886

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3887

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3888

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3889

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3890

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3891

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3892

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3893

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3894

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3895

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3896

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3897

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3898

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3899

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3900

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3901

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3902

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3903

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3904

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3905

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3907

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3908

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3909

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3910

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3911

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3912

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3913

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3914

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3915

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3916

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3917

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3918

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3919

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3920

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3921

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3922

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3923

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3924

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3925

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3926

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3927

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3928

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3929

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3930

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3931

9 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3882–چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883–دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884–کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885–کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886–خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887–مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888–ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889–به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890–اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891–خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892–به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893–نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894–فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895–سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896–زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897–موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898–سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899–سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900–فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901–سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902–چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903–فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904–خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905–سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906–هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907–سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908–اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909–کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910–سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911–به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912–سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913–خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914–مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915–سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916–خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917–درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918–چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919–چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920–ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921–در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922–ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923–چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924–چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925–بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926–دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927–چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928–ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929–فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930–چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

غزل شمارهٔ 3931–اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3882–چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883–دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884–کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885–کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886–خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887–مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888–ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889–به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890–اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891–خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892–به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893–نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894–فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895–سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896–زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897–موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898–سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899–سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900–فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901–سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902–چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903–فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904–خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905–سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906–هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907–سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

غزل شمارهٔ 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند