Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

غزل شمارهٔ 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من

غزل شمارهٔ 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟

غزل شمارهٔ 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من

غزل شمارهٔ 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من

غزل شمارهٔ 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من

غزل شمارهٔ 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟

غزل شمارهٔ 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع من

غزل شمارهٔ 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من

غزل شمارهٔ 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من

غزل شمارهٔ 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من

غزل شمارهٔ 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من

غزل شمارهٔ 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من

غزل شمارهٔ 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون من

غزل شمارهٔ 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من

غزل شمارهٔ 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است

غزل شمارهٔ 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من

غزل شمارهٔ 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین من

غزل شمارهٔ 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه من

غزل شمارهٔ 6123چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من

غزل شمارهٔ 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من

غزل شمارهٔ 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من

غزل شمارهٔ 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من

غزل شمارهٔ 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من

غزل شمارهٔ 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن

غزل شمارهٔ 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟

غزل شمارهٔ 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون

غزل شمارهٔ 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برون

غزل شمارهٔ 6132ناله نی از جگرها آه می آرد برون

غزل شمارهٔ 6133خط سر از خال لب جانانه می آرد برون

غزل شمارهٔ 6134جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برون

غزل شمارهٔ 6135دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برون

غزل شمارهٔ 6136حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برون

غزل شمارهٔ 6137شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون

غزل شمارهٔ 6138نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید برون

غزل شمارهٔ 6139چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برون

غزل شمارهٔ 6140ساقی از میخانه عالمتاب می آید برون

غزل شمارهٔ 6141گوهر راز از دل بی تاب می آید برون

غزل شمارهٔ 6142غم ز محنت خانه من شاد می آید برون

غزل شمارهٔ 6143دشمن از غمخانه من شاد می آید برون

غزل شمارهٔ 6144آه کی از جان دردآلود می آید برون

غزل شمارهٔ 6145غم کجا از سینه بی غمخوار می آید برون؟

غزل شمارهٔ 6146آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیار

غزل شمارهٔ 6147پای ما تا از گل تعمیر می آید برون

غزل شمارهٔ 6148دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟

غزل شمارهٔ 6149راز عاشق از لب خاموش می آید برون

غزل شمارهٔ 6150تا به عزم صید آن بی‌باک می‌آید برون

غزل شمارهٔ 6151گر بنالم خون ز چشم سنگ می‌آید برون

غزل شمارهٔ 6152چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood