غزل شمارهٔ 6152

چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون

از جگرگاه بدخشان آه می آید برون

تا قیامت دل نخواهد ماند در زندان جسم

عاقبت از زیر ابر این ماه می آید برون

چون نظر بر حاصل عمر عزیزان می کنم

از دل بی حاصلم صد آه می آید برون

تشنه، برگردید سیراب از لب بحر سراب

دلو ما خالی همان از چاه می آید برون

می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

دورباش شاه پیش از شاه می آید برون

سایه بیدست در گرمای محشر، هر که را

آه سردی از دل آگاه می آید برون

می جهند از آه مظلومان سلامت ظالمان

برق اگر سالم ز خرمنگاه می آید برون

نقطه ای کز خامه صائب تراوش می کند

ماه کنعانی بود کز چاه می آید برون