Section

Rubaiyat

Poems

رباعی شمارهٔ 51آن خال حسن که دیدمی خالی شد

رباعی شمارهٔ 52دانی که چرا بر دهنم راز آمد

رباعی شمارهٔ 53روزی نظرش بر من درویش آمد

رباعی شمارهٔ 54گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد

رباعی شمارهٔ 55وقت گل و روز شادمانی آمد

رباعی شمارهٔ 56در چشم من آمد آن سهی سرو بلند

رباعی شمارهٔ 57در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند

رباعی شمارهٔ 58گویند مرو در پی آن سرو بلند

رباعی شمارهٔ 59کس با تو عدو محاربت نتواند

رباعی شمارهٔ 60آنان که پری‌روی و شکر گفتارند

رباعی شمارهٔ 61آن کودک لشکری که لشکر شکند

رباعی شمارهٔ 62کس عیب نظر باختن ما نکند

رباعی شمارهٔ 63مجنون اگر احتمال لیلی نکند

رباعی شمارهٔ 64آن درد ندارم که طبیبان دانند

رباعی شمارهٔ 65مردان نه بهشت و رنگ و بو می‌خواهند

رباعی شمارهٔ 66هر چند که عیبم از قفا می‌گویند

رباعی شمارهٔ 67با دوست به گرمابه درم خلوت بود

رباعی شمارهٔ 68من دوش قضا یار و قدر پشتم بود

رباعی شمارهٔ 69داد طرب از عمر بده تا برود

رباعی شمارهٔ 70سودای تو از سرم به در می‌نرود

رباعی شمارهٔ 71من گر سگکی زان تو باشم چه شود؟

رباعی شمارهٔ 72چون صورت خویشتن در آیینه بدید

رباعی شمارهٔ 73گر تیر جفای دشمنان می‌آید

رباعی شمارهٔ 74من چاکر آنم که دلی برباید

رباعی شمارهٔ 75این ریش تو سخت زود برمی‌آید

رباعی شمارهٔ 76امشب نه بیاض روز برمی‌آید

رباعی شمارهٔ 77هرچند که هست عالم از خوبان پر

رباعی شمارهٔ 78بستان رخ تو گلستان آرد بار

رباعی شمارهٔ 79از هرچه کنی مرهم ریش اولیتر

رباعی شمارهٔ 80ای دست جفای تو چو زلف تو دراز

رباعی شمارهٔ 81تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز

رباعی شمارهٔ 82نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز

رباعی شمارهٔ 83ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

رباعی شمارهٔ 84یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

رباعی شمارهٔ 85رویی که نخواستم که بیند همه کس

رباعی شمارهٔ 86گر بیخبران و عیبگویان از پس

رباعی شمارهٔ 87منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

رباعی شمارهٔ 88نونیست کشیده عارض موزونش

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

رباعی شمارهٔ 94خود را به مقام شیر می‌دانستم

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

Rubaiyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood