رباعی شمارهٔ 97

رفت آنکه به قبله بتان روی آرم

حرف غمشان به لوح دل بنگارم

بیکار شدم ای غم عشقت کارم

در بیکاری تخم وفا میکارم

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

شب را گفتم فاش مکن اسرارم

عشق است صبوح و من بدو بیدارم

عشق است بهار و من بدو گلزارم

گوئیکه به تن دور و به دل با یارم

زنهار مپندار که من دل دارم

من بندهٔ قرآنم اگر جان دارم

من خاک در محمد مختارم

بر غوش‌بک و قیر‌بک و سالارم

با نصرت و با همّت و با اظهارم

گل گفت: که گه زخم زند صد خارم

گه باد به خاک ره فشاند خوارم

با گل گفتم: چو چشم آن میدارم

کز خندهٔ تو گشاده گردد کارم