رباعی شمارهٔ 56

بردار دل از مادر دهر ای فرزند

با نصف اخیر شوهرش در پیوند

کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

از نیک و بد زمانه بگسل پیوند

جز صحبت عاشقان و مستان مپسند

دل در هوس قوم فرومایه مبند

در بندم از آن دو زلف بند اندر بند

در ناله‌ام از لبان قند اندر قند

رفتم بدر خانهٔ آنخوش پیوند

بیرون آمد بنزد من خنداخند

ما می‌خواهیم و دیگران میخواهند

تا بخت کرا بود کرا راه دهند

نقاش که بر نقش تو پرگار افگند

فرمود که تا سجده برندت یک چند

ای آهوی فتنه سنبلت را به کمند

در دام فریبت اهل ایمان در بند

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند

چشمم به دهان واعظ و گوش به پند

گویند مرو در پی آن سرو بلند

انگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟