شمارهٔ 96 - رباعی

کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

از نیک و بد زمانه بگسل پیوند

جز صحبت عاشقان و مستان مپسند

دل در هوس قوم فرومایه مبند

در بندم از آن دو زلف بند اندر بند

در ناله‌ام از لبان قند اندر قند

رفتم بدر خانهٔ آنخوش پیوند

بیرون آمد بنزد من خنداخند

ما می‌خواهیم و دیگران میخواهند

تا بخت کرا بود کرا راه دهند

در چشم من آمد آن سهی سرو بلند

بربود دلم ز دست و در پای افکند

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند

چشمم به دهان واعظ و گوش به پند

گویند مرو در پی آن سرو بلند

انگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟

قاضی همدان را حکایت کنند که با نعلبند پسری سر خوش بود و نعل دلش در آتش. روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان:

در چشم من آمد آن سهی‌سرو بلند

هر که به تأدیب دنیا راه صواب نگیرد، به تعذیب عقبی گرفتار آید. وَلَنُذیقَنَّهُم من العَذاب الأدنی دوُنَ العَذابِ الأکبرِ.

پند است خطاب مهتران آن گه بند