Divan-e Ashʿar by Amir Khusrau Dehlavi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 1702ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده

7 couplets

غزل شمارهٔ 1703ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

4 couplets

غزل شمارهٔ 1704ای رفته و ترک من بدنام گرفته

8 couplets

غزل شمارهٔ 1705دلی دارم ز هجران پاره پاره

7 couplets

غزل شمارهٔ 1706دلم در عشق جانان گشته پاره

9 couplets

غزل شمارهٔ 1707نسیم زلف بر دست صبا ده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1708چو بنمایی رخ گلنار گونه

5 couplets

غزل شمارهٔ 1709گشادم دیده روی تو ناگه

8 couplets

غزل شمارهٔ 1710تا دل ز توام به غم نشسته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1711در خون منم، ای صنم، نشسته

6 couplets

غزل شمارهٔ 1712ای در دل من مقیم گشته

8 couplets

غزل شمارهٔ 1713ای در دل من چو جان نشسته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1714ای آرزوی دل شکسته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1715ای آمده جان هر شکسته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1716ای دهلی و ای بتان ساده

11 couplets

غزل شمارهٔ 1717ای غالیه گرد ماه سوده

10 couplets

غزل شمارهٔ 1718ای حسن، تو آفت زمانه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1719ای آرزوی هزار سینه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1720عید است خوبان نیم شب در کوی خمار آمده

23 couplets

غزل شمارهٔ 1721ای قبله ابروی تو محراب ابرار آمده

8 couplets

غزل شمارهٔ 1722عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشته

5 couplets

غزل شمارهٔ 1723جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1724ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1725دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه

8 couplets

غزل شمارهٔ 1726گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1727همه شب رود رهی رو به ره صبا نشسته

9 couplets

غزل شمارهٔ 1728مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره

9 couplets

غزل شمارهٔ 1729نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1730ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1731منم امروز ز روی چو تو یاری مانده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1732ای صبا، از زلف او بندی بخواه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1733هر شب از سودای آن زلف سیاه

6 couplets

غزل شمارهٔ 1734ای جفایت بر من مسکین همه

7 couplets

غزل شمارهٔ 1735ای ترا جور و جفا آیین همه

9 couplets

غزل شمارهٔ 1736جان من بر دست بیدادم مده

6 couplets

غزل شمارهٔ 1737باغ بین فصل بهاری ساخته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1738ای جهان چشم سیاهت بسته

8 couplets

غزل شمارهٔ 1739خسروا گر عاشقی جام بلا پیش نه

9 couplets

غزل شمارهٔ 1740از لب او، ای خیال، نقل لب ما مده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1741ای از گل تو ما را در دیده خار مانده

10 couplets

غزل شمارهٔ 1742مهر تو در دل من مانند جان نشسته

7 couplets

غزل شمارهٔ 1743ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1744از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره

8 couplets

غزل شمارهٔ 1745روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مه

5 couplets

غزل شمارهٔ 1746شمع فلک برآید با آتشین زبانه

9 couplets

غزل شمارهٔ 1747من بهر تو به دیده و دل خانه ساخته

9 couplets

غزل شمارهٔ 1748ای عشقت آتشی به همه شهر درزده

11 couplets

غزل شمارهٔ 1749بیا شبی بر من سرخوش از شراب شده

9 couplets

غزل شمارهٔ 1750رسید وقت که هر روز بامداد پگه

9 couplets

غزل شمارهٔ 1751به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

6 couplets

Divan-e Ashʿar by Amir Khusrau Dehlavi, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 1702–ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده

غزل شمارهٔ 1703–ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

غزل شمارهٔ 1704–ای رفته و ترک من بدنام گرفته

غزل شمارهٔ 1705–دلی دارم ز هجران پاره پاره

غزل شمارهٔ 1706–دلم در عشق جانان گشته پاره

غزل شمارهٔ 1707–نسیم زلف بر دست صبا ده

غزل شمارهٔ 1708–چو بنمایی رخ گلنار گونه

غزل شمارهٔ 1709–گشادم دیده روی تو ناگه

غزل شمارهٔ 1710–تا دل ز توام به غم نشسته

غزل شمارهٔ 1711–در خون منم، ای صنم، نشسته

غزل شمارهٔ 1712–ای در دل من مقیم گشته

غزل شمارهٔ 1713–ای در دل من چو جان نشسته

غزل شمارهٔ 1714–ای آرزوی دل شکسته

غزل شمارهٔ 1715–ای آمده جان هر شکسته

غزل شمارهٔ 1716–ای دهلی و ای بتان ساده

غزل شمارهٔ 1717–ای غالیه گرد ماه سوده

غزل شمارهٔ 1718–ای حسن، تو آفت زمانه

غزل شمارهٔ 1719–ای آرزوی هزار سینه

غزل شمارهٔ 1720–عید است خوبان نیم شب در کوی خمار آمده

غزل شمارهٔ 1721–ای قبله ابروی تو محراب ابرار آمده

غزل شمارهٔ 1722–عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشته

غزل شمارهٔ 1723–جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همه

غزل شمارهٔ 1724–ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته

غزل شمارهٔ 1725–دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه

غزل شمارهٔ 1726–گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

غزل شمارهٔ 1727–همه شب رود رهی رو به ره صبا نشسته

غزل شمارهٔ 1728–مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره

غزل شمارهٔ 1729–نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده

غزل شمارهٔ 1730–ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده

غزل شمارهٔ 1731–منم امروز ز روی چو تو یاری مانده

غزل شمارهٔ 1732–ای صبا، از زلف او بندی بخواه

غزل شمارهٔ 1733–هر شب از سودای آن زلف سیاه

غزل شمارهٔ 1734–ای جفایت بر من مسکین همه

غزل شمارهٔ 1735–ای ترا جور و جفا آیین همه

غزل شمارهٔ 1736–جان من بر دست بیدادم مده

غزل شمارهٔ 1737–باغ بین فصل بهاری ساخته

غزل شمارهٔ 1738–ای جهان چشم سیاهت بسته

غزل شمارهٔ 1739–خسروا گر عاشقی جام بلا پیش نه

غزل شمارهٔ 1740–از لب او، ای خیال، نقل لب ما مده

غزل شمارهٔ 1741–ای از گل تو ما را در دیده خار مانده

غزل شمارهٔ 1742–مهر تو در دل من مانند جان نشسته

غزل شمارهٔ 1743–ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

غزل شمارهٔ 1744–از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره

غزل شمارهٔ 1745–روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مه

غزل شمارهٔ 1746–شمع فلک برآید با آتشین زبانه

غزل شمارهٔ 1747–من بهر تو به دیده و دل خانه ساخته

غزل شمارهٔ 1748–ای عشقت آتشی به همه شهر درزده

غزل شمارهٔ 1749–بیا شبی بر من سرخوش از شراب شده

غزل شمارهٔ 1750–رسید وقت که هر روز بامداد پگه

غزل شمارهٔ 1751–به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

غزل شمارهٔ 1702ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده

غزل شمارهٔ 1703ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

غزل شمارهٔ 1704ای رفته و ترک من بدنام گرفته

غزل شمارهٔ 1705دلی دارم ز هجران پاره پاره

غزل شمارهٔ 1706دلم در عشق جانان گشته پاره

غزل شمارهٔ 1707نسیم زلف بر دست صبا ده

غزل شمارهٔ 1708چو بنمایی رخ گلنار گونه

غزل شمارهٔ 1709گشادم دیده روی تو ناگه

غزل شمارهٔ 1710تا دل ز توام به غم نشسته

غزل شمارهٔ 1711در خون منم، ای صنم، نشسته

غزل شمارهٔ 1712ای در دل من مقیم گشته

غزل شمارهٔ 1713ای در دل من چو جان نشسته

غزل شمارهٔ 1714ای آرزوی دل شکسته

غزل شمارهٔ 1715ای آمده جان هر شکسته

غزل شمارهٔ 1716ای دهلی و ای بتان ساده

غزل شمارهٔ 1717ای غالیه گرد ماه سوده

غزل شمارهٔ 1718ای حسن، تو آفت زمانه

غزل شمارهٔ 1719ای آرزوی هزار سینه

غزل شمارهٔ 1720عید است خوبان نیم شب در کوی خمار آمده

غزل شمارهٔ 1721ای قبله ابروی تو محراب ابرار آمده

غزل شمارهٔ 1722عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشته

غزل شمارهٔ 1723جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همه

غزل شمارهٔ 1724ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته

غزل شمارهٔ 1725دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه

غزل شمارهٔ 1726گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

غزل شمارهٔ 1727همه شب رود رهی رو به ره صبا نشسته

غزل شمارهٔ 1728مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره

غزل شمارهٔ 1729نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده

غزل شمارهٔ 1730ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده

غزل شمارهٔ 1731منم امروز ز روی چو تو یاری مانده

غزل شمارهٔ 1732ای صبا، از زلف او بندی بخواه

غزل شمارهٔ 1733هر شب از سودای آن زلف سیاه

غزل شمارهٔ 1734ای جفایت بر من مسکین همه

غزل شمارهٔ 1735ای ترا جور و جفا آیین همه

غزل شمارهٔ 1736جان من بر دست بیدادم مده

غزل شمارهٔ 1737باغ بین فصل بهاری ساخته

غزل شمارهٔ 1738ای جهان چشم سیاهت بسته

غزل شمارهٔ 1739خسروا گر عاشقی جام بلا پیش نه

غزل شمارهٔ 1740از لب او، ای خیال، نقل لب ما مده

غزل شمارهٔ 1741ای از گل تو ما را در دیده خار مانده

غزل شمارهٔ 1742مهر تو در دل من مانند جان نشسته

غزل شمارهٔ 1743ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

غزل شمارهٔ 1744از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره

غزل شمارهٔ 1745روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مه

غزل شمارهٔ 1746شمع فلک برآید با آتشین زبانه

غزل شمارهٔ 1747من بهر تو به دیده و دل خانه ساخته

غزل شمارهٔ 1748ای عشقت آتشی به همه شهر درزده

غزل شمارهٔ 1749بیا شبی بر من سرخوش از شراب شده

غزل شمارهٔ 1750رسید وقت که هر روز بامداد پگه

غزل شمارهٔ 1751به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه