غزل شمارهٔ 1703

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

آن یار غریب من آمد به سوی خانه

امروز تماشا کن اشکال غریبانه

بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه

خوبان چمن رفتند از باغ سوی خانه

ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

از سر تو برون کن هی سودای گدایانه

فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه

این جلوت جانانه آن خلوت جانانه