غزل شمارهٔ 2320

ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

سرمستم و لایعقل، زان نرگس مستانه

فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه

این جلوت جانانه آن خلوت جانانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

آن یار غریب من آمد به سوی خانه

امروز تماشا کن اشکال غریبانه

ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

از سر تو برون کن هی سودای گدایانه