باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 901زهی ز عارض گلرنگ، خونی می ناب

غزل شمارهٔ 902سبکسری که اسیر هواست همچو حباب

غزل شمارهٔ 903هوا چکیده نورست در شب مهتاب

غزل شمارهٔ 904بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب

غزل شمارهٔ 905مریز آب رخ خود مگر برای شراب

غزل شمارهٔ 906ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شراب

غزل شمارهٔ 907بهار نغمه تر ساز می کند سیلاب

غزل شمارهٔ 908ندیده چشم چنین آهوی ختا در خواب

غزل شمارهٔ 909غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خواب

غزل شمارهٔ 910عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب

غزل شمارهٔ 911درون گنبد گردون فتنه بار مخسب

غزل شمارهٔ 912آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب

غزل شمارهٔ 913از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب

غزل شمارهٔ 914ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب

غزل شمارهٔ 915تا گل ز عکس عارض او چیده است آب

غزل شمارهٔ 916جای صدف بود ز گرانی زمین در آب

غزل شمارهٔ 917از چشم نیم مست تو با یک جهان شراب

غزل شمارهٔ 918صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شب

غزل شمارهٔ 919بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلب

غزل شمارهٔ 920آیینه شو وصال پری طلعتان طلب

غزل شمارهٔ 921از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آب

غزل شمارهٔ 922طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیات

غزل شمارهٔ 923عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساخت

غزل شمارهٔ 924از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناخت

غزل شمارهٔ 925روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواخت

غزل شمارهٔ 926هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواخت

غزل شمارهٔ 927دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوخت

غزل شمارهٔ 928آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریخت

غزل شمارهٔ 929کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریخت

غزل شمارهٔ 930باده تلخی که از بویش دل منصور ریخت

غزل شمارهٔ 931در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریخت

غزل شمارهٔ 932پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریخت

غزل شمارهٔ 933چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریخت

غزل شمارهٔ 934روی از عالم بگردان گر لقا می بایدت

غزل شمارهٔ 935گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاست

غزل شمارهٔ 936هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست

غزل شمارهٔ 937دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناست

غزل شمارهٔ 938در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست

غزل شمارهٔ 939چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاست

غزل شمارهٔ 940شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست

غزل شمارهٔ 941تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟

غزل شمارهٔ 942از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟

غزل شمارهٔ 943خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟

غزل شمارهٔ 944روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟

غزل شمارهٔ 945از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاست

غزل شمارهٔ 946کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست

غزل شمارهٔ 947رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاست

غزل شمارهٔ 948هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاست

غزل شمارهٔ 949گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماست

غزل شمارهٔ 950از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماست