باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 951آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماست

غزل شمارهٔ 952دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماست

غزل شمارهٔ 953جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماست

غزل شمارهٔ 954روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماست

غزل شمارهٔ 955کوثر بیداربختی دیده گریان ماست

غزل شمارهٔ 956در پریشان خاطری جمعیت مجنون ماست

غزل شمارهٔ 957خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماست

غزل شمارهٔ 958صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست

غزل شمارهٔ 959لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماست

غزل شمارهٔ 960درد بی درمان پیری منتهای دردهاست

غزل شمارهٔ 961خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب است

غزل شمارهٔ 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت است

غزل شمارهٔ 963اهل معنی را تماشا مانع جمعیت است

غزل شمارهٔ 964حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت است

غزل شمارهٔ 965هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست

غزل شمارهٔ 966دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست

غزل شمارهٔ 967رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست

غزل شمارهٔ 968حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست

غزل شمارهٔ 969نعمت الوان دنیا مایه دردسرست

غزل شمارهٔ 970عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟

غزل شمارهٔ 971در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست

غزل شمارهٔ 972دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست

غزل شمارهٔ 973عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست

غزل شمارهٔ 974روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست

غزل شمارهٔ 975جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست

غزل شمارهٔ 976گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست

غزل شمارهٔ 977عیب نادان در زمان خامشی گویاترست

غزل شمارهٔ 978از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست

غزل شمارهٔ 979عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترست

غزل شمارهٔ 980از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترست

غزل شمارهٔ 981پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست

غزل شمارهٔ 982حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترست

غزل شمارهٔ 983گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر است

غزل شمارهٔ 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست

غزل شمارهٔ 985هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست

غزل شمارهٔ 986صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست

غزل شمارهٔ 987در خم آن زلف دلها را سرود دیگرست

غزل شمارهٔ 988حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرست

غزل شمارهٔ 989مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرست

غزل شمارهٔ 990عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرست

غزل شمارهٔ 991هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرست

غزل شمارهٔ 992حسن بالادست را هر روزشان دیگرست

غزل شمارهٔ 993هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرست

غزل شمارهٔ 994عشق را بی دست و پایی دست و پای دیگرست

غزل شمارهٔ 995ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس است

غزل شمارهٔ 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس است

غزل شمارهٔ 997خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است

غزل شمارهٔ 998تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است

غزل شمارهٔ 999چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس است

غزل شمارهٔ 1000شاهد مستوری گل قطره شبنم بس است