غزل شمارهٔ 969

عمرها شد عجزطاقت سوی‌جیبم رهبرست

در ره تسلیم دل پایی‌که من دارم سرست

نسخهٔ آرام دل در عرض آهی ابترست

غنچه‌ها را خامشی شیرازهٔ بال و پرست

حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست

مد احسان رشته شیرازه این دفترست

عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟

رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست

در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست

باده و مهتاب با هم همچو شیر و شکرست

دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست

شعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست

عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست

رشته هموار را بالین و بستر گوهرست

روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست

زنگ این آیینه از تردستی روشنگرست