باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6153از تن خاکی دل صد پاره می آید برون

غزل شمارهٔ 6154کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟

غزل شمارهٔ 6155ناله ما سینه چاک از سینه می آید برون

غزل شمارهٔ 6156عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برون

غزل شمارهٔ 6157خط به تمکین آید از لعل دلبر برون

غزل شمارهٔ 6158دیده بی نور ما را کرد بینا پیرهن

غزل شمارهٔ 6159تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن

غزل شمارهٔ 6160دیده خونبار می خواهد نسیم پیرهن

غزل شمارهٔ 6161مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستین

غزل شمارهٔ 6162خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟

غزل شمارهٔ 6163سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟

غزل شمارهٔ 6164آن کف نظارگی، این از دو عالم می برد

غزل شمارهٔ 6165جلوه مستانه آن سرو قامت را ببین

غزل شمارهٔ 6166گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین

غزل شمارهٔ 6167گلگل از می روی آتشناک جانان را ببین

غزل شمارهٔ 6168نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببین

غزل شمارهٔ 6169خال را در زیر زلف آن پری پیکر ببین

غزل شمارهٔ 6170روی جانان را نهان در خط چون ریحان ببین

غزل شمارهٔ 6171چشم خواب آلود او را در خم ابرو ببین

غزل شمارهٔ 6172تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبین

غزل شمارهٔ 6173ای لب لعل ترا خون یمن در آستین

غزل شمارهٔ 6174پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازین

غزل شمارهٔ 6175عشق ما را ظرف دنیا برنتابد بیش ازین

غزل شمارهٔ 6176سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمین

غزل شمارهٔ 6177هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمین

غزل شمارهٔ 6178در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمین

غزل شمارهٔ 6179سایه تا افتاد ازان مشکین سلاسل بر زمین

غزل شمارهٔ 6180ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمین

غزل شمارهٔ 6181می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمین

غزل شمارهٔ 6182از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنین

غزل شمارهٔ 6183می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخساران

غزل شمارهٔ 6184نباشد لقمه ای بی خون دل بر خوان درویشان

غزل شمارهٔ 6185اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکان

غزل شمارهٔ 6186ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟

غزل شمارهٔ 6187ز بی دردی نمی سازم به صندل دردسر پنهان

غزل شمارهٔ 6188مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان

غزل شمارهٔ 6189چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستن

غزل شمارهٔ 6190به امید اقامت دل به اسباب جهان بستن

غزل شمارهٔ 6191ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتن

غزل شمارهٔ 6192خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادن

غزل شمارهٔ 6193به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردن

غزل شمارهٔ 6194به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردن

غزل شمارهٔ 6195چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردن

غزل شمارهٔ 6196عنان مصلحت در عشق می باید رها کردن

غزل شمارهٔ 6197سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن

غزل شمارهٔ 6198ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟

غزل شمارهٔ 6199چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟

غزل شمارهٔ 6200ز دل مجموعه ای هر روز املا می توان کردن

غزل شمارهٔ 6201به حسن خلق دلها را مسخر می توان کردن

غزل شمارهٔ 6202ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردن