غزلیات

غزل شمارهٔ 951–هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود

غزل شمارهٔ 952–ز شمس دین طرب نوبهار بازآید

غزل شمارهٔ 953–سپیده دم بدمید و سپیده می‌ساید

غزل شمارهٔ 954–فزود آتش من آب را خبر ببرید

غزل شمارهٔ 955–سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید

غزل شمارهٔ 956–ز جان سوخته‌ام خلق را حذار کنید

غزل شمارهٔ 957–هزار جان مقدس فدای روی تو باد

غزل شمارهٔ 958–کدام لب که از او بوی جان نمی‌آید

غزل شمارهٔ 959–اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

غزل شمارهٔ 960–به حارسان نکوروی من خطاب کنید

غزل شمارهٔ 961–جهان را بدیدم وفایی ندارد

غزل شمارهٔ 962–سحر این دل من ز سودا چه می‌شد

غزل شمارهٔ 963–دل من که باشد که تو را نباشد

غزل شمارهٔ 964–گفتم که ای جان خود جان چه باشد

غزل شمارهٔ 965–دل گردون خلل کند چو مه تو نهان شود

غزل شمارهٔ 966–دیده خون گشت و خون نمی‌خسبد

غزل شمارهٔ 967–رسم نو بین که شهریار نهاد

غزل شمارهٔ 968–سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد

A little apple, half red and half yellow, made tale of rose and saffron.

غزل شمارهٔ 969–سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد

غزل شمارهٔ 970–دیده‌ها شب فراز باید کرد

غزل شمارهٔ 971–عشق تو مست و کف زنانم کرد

غزل شمارهٔ 972–عاشقانی که باخبر میرند

غزل شمارهٔ 973–صوفیان در دمی دو عید کنند

غزل شمارهٔ 974–گر تو را بخت یار خواهد بود

غزل شمارهٔ 975–آتش افکند در جهان جمشید

غزل شمارهٔ 976–خسروانی که فتنه‌ای چینید

غزل شمارهٔ 977–عید بر عاشقان مبارک باد

غزل شمارهٔ 978–زندگانی صدر عالی باد

غزل شمارهٔ 979–شاهدی بین که در زمانه بزاد

غزل شمارهٔ 980–مادر عشق طفل عاشق را

غزل شمارهٔ 981–شعر من نان مصر را ماند

My verse resembles the bread of Egypt—night passes over it, and you cannot eat it any more.

غزل شمارهٔ 982–یوسف آخرزمان خرامان شد

غزل شمارهٔ 983–هر کی در ذوق‌ِ عشق دنگ آمد

غزل شمارهٔ 984–هین که هنگام صابر‌ان آمد

Take heed, for the time of men of fortitude has come, the hour of hardship and testing has come.

غزل شمارهٔ 985–هر که بهر تو انتظار کند

غزل شمارهٔ 986–عشق را جان بی‌قرار بود

غزل شمارهٔ 987–هر که را ذوق دین پدید آید

غزل شمارهٔ 988–بوی دلدار ما نمی‌آید

غزل شمارهٔ 989–صبر با عشق بس نمی‌آید

غزل شمارهٔ 990–من بسازم ولیک کی شاید

غزل شمارهٔ 991–عشق جانان مرا ز جان ببرید

غزل شمارهٔ 992–خسروانی که فتنه‌ای چینید

غزل شمارهٔ 993–زان ازلی نور که پرورده‌اند

غزل شمارهٔ 994–دوست همان به که بلاکش بود

غزل شمارهٔ 995–دیدن روی تو هم از بامداد

غزل شمارهٔ 996–گفت کسی خواجه سنایی بمرد

Someone said, “Master San¯a’¯ı is dead.” The death of such a master is no small thing.

غزل شمارهٔ 997–پیرهن یوسف و بو می‌رسد

غزل شمارهٔ 998–آتش عشق تو قلاووز شد

غزل شمارهٔ 999–از سوی دل لشکر جان آمدند

غزل شمارهٔ 1000–آنچ گل سرخ قبا می‌کند