غزل شمارهٔ 979

تنگی آورده خانهٔ صیاد

یک دو چاک قفس‌کنید زیاد

جامی آمد درین سرای نبرد

دولت مرد عقل مادرزاد

شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد

که جهان نیست جز فسانه و باد

جان من! جان من فدای تو باد

هیچت از دوستان نیاید یاد

هر که دندان به خویشتن بنهاد

خیر دیگر به کس نخواهد داد

خرقه‌پوشی در کاروان حجاز همراه ما بود. یکی از امرای عرب مر او را صد دینار بخشیده تا قربان کند. دزدان خفاجه ناگاه بر کاروان زدند و پاک ببردند. بازرگانان گریه و زاری کردن گرفتند و فریاد بی‌فایده خواندن.

گر تضرع کنی و گر فریاد

بی‌طمع باش اگر همی خواهی

تا نیفتی ز پایهٔ امجاد

گرچه شمشیر حیدر کرار

کافران کشت و قلعه‌ها بگشاد