غزلیات

غزل شمارهٔ 901–اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد

غزل شمارهٔ 902–ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد

غزل شمارهٔ 903–اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد

غزل شمارهٔ 904–ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد

غزل شمارهٔ 905–شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند

غزل شمارهٔ 906–گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شد

غزل شمارهٔ 907–مده به دست فراقت دل مرا که نشاید

غزل شمارهٔ 908–چو درد گیرد دندان تو عدو گردد

غزل شمارهٔ 909–چه پادشاست که از خاک پادشا سازد

What king is He who fashions a king out of dust, for the sake of one or two beggars makes Himself a beggar!

غزل شمارهٔ 910–بر آستانه اسرار آسمان نرسد

غزل شمارهٔ 911–به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

On the day of death, when my bier is on the move, do not suppose that I have any pain at leaving this world.

غزل شمارهٔ 912–نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند

غزل شمارهٔ 913–بگو به گوش کسانی که نور چشم منند

غزل شمارهٔ 914–ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود

غزل شمارهٔ 915–بیا که ساقی عشق شراب‌باره رسید

غزل شمارهٔ 916–درخت و برگ برآید ز خاک این گوید

غزل شمارهٔ 917–به یارکان صفا جز می صفا مدهید

غزل شمارهٔ 918–چو کارزار کند شاه روم با شمشاد

غزل شمارهٔ 919–ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد

Love took away sleep from me—and love takes away sleep, for love purchases not the soul and mind for so much as half a barleycorn.

غزل شمارهٔ 920–کسی که عاشق آن رونق چمن باشد

غزل شمارهٔ 921–سخن که خیزد از جان ز جان حجاب کند

غزل شمارهٔ 922–چو عشق را هوس بوسه و کنار بود

غزل شمارهٔ 923–رسید ساقی جان ما خمار خواب‌آلود

غزل شمارهٔ 924–به روح‌های مقدس ز من سلام برید

غزل شمارهٔ 925–دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید

غزل شمارهٔ 926–حبیب کعبه جانست اگر نمی‌دانید

غزل شمارهٔ 927–به باغ بلبل از این پس حدیث ما گوید

Henceforward the nightingale in the garden will tell of us, it will tell of the beauty of that heart-ravishing Beloved.

غزل شمارهٔ 928–هزار جان مقدس فدای روی تو باد

غزل شمارهٔ 929–ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد

غزل شمارهٔ 930–سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد

غزل شمارهٔ 931–مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

غزل شمارهٔ 932–مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

غزل شمارهٔ 933–میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد

غزل شمارهٔ 934–میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

غزل شمارهٔ 935–مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد

غزل شمارهٔ 936–مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند

غزل شمارهٔ 937–فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

Love for you makes me oblivious to my own kindred, for love of you has rooted up the foundations of well-being;

غزل شمارهٔ 938–سخن به نزد سخندان بزرگوار بود

غزل شمارهٔ 939–به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود

غزل شمارهٔ 940–ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

Love for you took away my rosary and gave verses and songs; I cried “No strength (save with God)” and repented oft, but my heart did not heed.

غزل شمارهٔ 941–ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود

غزل شمارهٔ 942–اگر مرا تو نخواهی دلم تو را خواهد

غزل شمارهٔ 943–نماز شام چو خورشید در غروب آید

At the night prayer, when the sun declines to sinking, this way of the senses is closed and the way to the Unseen is opened.

غزل شمارهٔ 944–به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید

غزل شمارهٔ 945–ندا رسید به جان‌ها که چند می‌پایید

غزل شمارهٔ 946–میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

غزل شمارهٔ 947–مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد

غزل شمارهٔ 948–کسی خراب خرابات و مست می‌باشد

غزل شمارهٔ 949–مرا وصال تو باید صبا چه سود کند

غزل شمارهٔ 950–سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود