غزل شمارهٔ 944
Toggle stanza 1به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید
11
به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید
حدیث عشق شکرریز جان فزا گوید
22
اگر ز رنگ رخ یار ما خبر دارد
ز لاله زار و ز نسرین و گل چرا گوید
33
ز راه غیرت گوید که تا بپوشاند
رها کند سر چشمه حدیث پا گوید
44
که پاره پاره به تدریج ذره که گردد
فنا شود که اگر تند و بر ولا گوید
55
کهی که ذره بود پیش او دو صد که قاف
دوان دوان شود آن دم که او بیا گوید
66
چو گوش کوه شنید آن بیای فرخ او
به سر بیاید و لبیک را دو تا گوید
77
به حق گلشن اقبال کاندر او مستی
چو گل خموش که تا بلبلت ثنا گوید
زمین