غزل شمارهٔ 963
Toggle stanza 1دل من که باشد که تو را نباشد
11
دل من که باشد که تو را نباشد
تن من کی باشد که فنا نباشد
22
فلکش گرفتم چو مهش گرفتم
چه زنند هر دو چو ضیا نباشد
33
به درون جنت به میان نعمت
چه شکنجه باشد چو لقا نباشد
44
چو تو عذر خواهی گنه و جفا را
چه کند جفاها که وفا نباشد
55
چو خطا تو گیری به عتاب کردن
چه کند دل و جان که خطا نباشد
66
دو هزار دفتر چو به درس گویم
نه فسرده باشم چو صفا نباشد
77
سمنی نخندد شجری نرقصد
چمنی نبوید چو صبا نباشد
88
تو به فقر اگر چه که برهنه گردی
چه غمست مه را که قبا نباشد
99
چه عجب که جاهل ز دلست غافل
ملکی و شاهی همه را نباشد
1010
همه مجرمان را کرمش بخواند
چو به توبه آیند و دغا نباشد
1111
بگداز جان را مه آسمان را
به خدا که چیزی چو خدا نباشد
1212
چه کنی سری را که فنا بکوبد
چه کنی زری را که تو را نباشد
1313
همه روز گویی چو گلست یارم
چه کنی گلی را که بقا نباشد
1414
مگریز ای جان ز بلای جانان
که تو خام مانی چو بلا نباشد
1515
چه خوشست شبها ز مهی که آن مه
همه روی باشد که قفا نباشد
1616
چه خوشست شاهی که غلام او شد
چه خوشست یاری که جدا نباشد
1717
تو خمش کن ای تن که دلم بگوید
که حدیث دل را من و ما نباشد