غزلیات

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3901

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3902

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3903

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3904

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3905

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3907

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3908

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3909

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3910

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3911

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3912

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3913

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3914

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3915

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3916

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3917

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3918

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3919

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3920

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3921

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3922

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3923

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3924

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3925

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3926

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3927

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3928

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3929

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3930

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3931

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3932جمال را نگه تلخ او جلال کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3932

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3933اجل چه کار به جانهای با کمال کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3933

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3934به هر چمن قد موزون او خرام کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3934

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3935نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3935

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3936لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3936

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3937نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3937

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3938

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3939

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3940

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3941

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3942

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3943

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3944

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3945سخن طراز چرا مهر برزبان نکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3945

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3946

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3947مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3947

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3948

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3949

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3950سپند خال لبت آتشین عذارانند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3950

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3901–سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902–چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903–فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904–خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905–سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906–هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907–سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908–اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909–کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910–سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911–به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912–سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913–خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914–مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915–سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916–خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917–درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918–چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919–چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920–ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921–در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922–ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923–چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924–چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925–بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926–دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927–چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928–ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929–فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930–چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

غزل شمارهٔ 3931–اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

غزل شمارهٔ 3932–جمال را نگه تلخ او جلال کند

غزل شمارهٔ 3933–اجل چه کار به جانهای با کمال کند

غزل شمارهٔ 3934–به هر چمن قد موزون او خرام کند

غزل شمارهٔ 3935–نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند

غزل شمارهٔ 3936–لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن

غزل شمارهٔ 3937–نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند

غزل شمارهٔ 3938–سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند

غزل شمارهٔ 3939–بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند

غزل شمارهٔ 3940–اگر به قامت رعنای او نظاره کند

غزل شمارهٔ 3941–دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942–کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943–کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3944–سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند

غزل شمارهٔ 3945–سخن طراز چرا مهر برزبان نکند

غزل شمارهٔ 3946–خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند

غزل شمارهٔ 3947–مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

غزل شمارهٔ 3948–ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند

غزل شمارهٔ 3949–ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند

غزل شمارهٔ 3950–سپند خال لبت آتشین عذارانند

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3901–سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902–چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903–فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904–خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905–سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906–هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907–سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908–اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909–کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910–سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911–به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912–سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913–خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914–مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915–سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916–خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917–درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918–چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919–چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920–ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921–در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922–ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923–چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924–چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925–بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926–دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند

غزل شمارهٔ 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند

غزل شمارهٔ 3932جمال را نگه تلخ او جلال کند

غزل شمارهٔ 3933اجل چه کار به جانهای با کمال کند

غزل شمارهٔ 3934به هر چمن قد موزون او خرام کند

غزل شمارهٔ 3935نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند

غزل شمارهٔ 3936لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن

غزل شمارهٔ 3937نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند

غزل شمارهٔ 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند

غزل شمارهٔ 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند

غزل شمارهٔ 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کند

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند

غزل شمارهٔ 3945سخن طراز چرا مهر برزبان نکند

غزل شمارهٔ 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند

غزل شمارهٔ 3947مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

غزل شمارهٔ 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند

غزل شمارهٔ 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند

غزل شمارهٔ 3950سپند خال لبت آتشین عذارانند

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3909کسان که جانب هم را نگه می دارند

غزل شمارهٔ 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

غزل شمارهٔ 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

غزل شمارهٔ 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرند

غزل شمارهٔ 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

غزل شمارهٔ 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

غزل شمارهٔ 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازند

غزل شمارهٔ 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند

غزل شمارهٔ 3917درین ریاض دلی را که آب می‌سازند

غزل شمارهٔ 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

غزل شمارهٔ 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند

غزل شمارهٔ 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشند

غزل شمارهٔ 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

غزل شمارهٔ 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

غزل شمارهٔ 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

غزل شمارهٔ 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

غزل شمارهٔ 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند

غزل شمارهٔ 3926دلی که آتش روی تواش کباب کند

غزل شمارهٔ 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کند

غزل شمارهٔ 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کند

غزل شمارهٔ 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کند

غزل شمارهٔ 3930چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند