غزلیات

غزل شمارهٔ 3001مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3001

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3002محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3002

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3003

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3004

21 اشعار

غزل شمارهٔ 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3005

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3006چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3006

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3007نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3007

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3008

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3009دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3009

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3010

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3011

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3013فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3013

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3014

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3015

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3016

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3017زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3017

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3018دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3018

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3019مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3019

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3020قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3020

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3021به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3021

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3022مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3022

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3023

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3024سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3024

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3025اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3025

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3026خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3026

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3027کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3027

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3028مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3028

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3029غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3029

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3030ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3030

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3031ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3031

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3032به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3032

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3033زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3033

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3034زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3034

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3035مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3035

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3036خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3036

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3037مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3037

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3038به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3038

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3039نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3039

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3040کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3040

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3041کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3041

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3042زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3042

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3043مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3043

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3044زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3044

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3045مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می‌خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3045

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3046دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3046

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3047زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3047

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3048غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3048

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3049که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3049

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3050سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3050

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3001–مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002–محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003–محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004–چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005–جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006–چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007–نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008–برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009–دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010–غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011–زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012–لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013–فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014–به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015–خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016–سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017–زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018–دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

غزل شمارهٔ 3019–مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

غزل شمارهٔ 3020–قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد

غزل شمارهٔ 3021–به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد

غزل شمارهٔ 3022–مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد

غزل شمارهٔ 3023–دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

غزل شمارهٔ 3024–سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد

غزل شمارهٔ 3025–اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3026–خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3027–کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟

غزل شمارهٔ 3028–مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد

غزل شمارهٔ 3029–غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد

غزل شمارهٔ 3030–ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟

غزل شمارهٔ 3031–ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟

غزل شمارهٔ 3032–به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزد

غزل شمارهٔ 3033–زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد

غزل شمارهٔ 3034–زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد

غزل شمارهٔ 3035–مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد

غزل شمارهٔ 3036–خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد

غزل شمارهٔ 3037–مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزد

غزل شمارهٔ 3038–به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد

غزل شمارهٔ 3039–نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزد

غزل شمارهٔ 3040–کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟

غزل شمارهٔ 3041–کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟

غزل شمارهٔ 3042–زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد

غزل شمارهٔ 3043–مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد

غزل شمارهٔ 3044–زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزد

غزل شمارهٔ 3045–مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3046–دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3047–زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3048–غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3049–که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟

غزل شمارهٔ 3050–سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3001–مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002–محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003–محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004–چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005–جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006–چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007–نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008–برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009–دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010–غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011–زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012–لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013–فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014–به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015–خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016–سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017–زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018–دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

غزل شمارهٔ 3019–مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

غزل شمارهٔ 3020–قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد

غزل شمارهٔ 3021–به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد

غزل شمارهٔ 3022–مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد

غزل شمارهٔ 3023–دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

غزل شمارهٔ 3024–سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد

غزل شمارهٔ 3025–اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3026–خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3001مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

غزل شمارهٔ 3019مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

غزل شمارهٔ 3020قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد

غزل شمارهٔ 3021به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد

غزل شمارهٔ 3022مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد

غزل شمارهٔ 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

غزل شمارهٔ 3024سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد

غزل شمارهٔ 3025اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3026خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3027کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟

غزل شمارهٔ 3028مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد

غزل شمارهٔ 3029غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد

غزل شمارهٔ 3030ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟

غزل شمارهٔ 3031ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟

غزل شمارهٔ 3032به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزد

غزل شمارهٔ 3033زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد

غزل شمارهٔ 3034زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد

غزل شمارهٔ 3035مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد

غزل شمارهٔ 3036خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد

غزل شمارهٔ 3037مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزد

غزل شمارهٔ 3038به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد

غزل شمارهٔ 3039نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزد

غزل شمارهٔ 3040کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟

غزل شمارهٔ 3041کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟

غزل شمارهٔ 3042زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد

غزل شمارهٔ 3043مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد

غزل شمارهٔ 3044زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزد

غزل شمارهٔ 3045مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3046دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3047زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3048غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزد

غزل شمارهٔ 3049که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟

غزل شمارهٔ 3050سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد

غزل شمارهٔ 3001مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

غزل شمارهٔ 3019مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

غزل شمارهٔ 3020قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد

غزل شمارهٔ 3021به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد

غزل شمارهٔ 3022مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد

غزل شمارهٔ 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

غزل شمارهٔ 3024سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد

غزل شمارهٔ 3025اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3026خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3027کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟

غزل شمارهٔ 3028مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد

غزل شمارهٔ 3029غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد

غزل شمارهٔ 3030ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟