غزلیات

غزل شمارهٔ 1151ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1151

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1152بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1152

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1153از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1153

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1154

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1155سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1155

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1156خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1156

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1157آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1158تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1158

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1159هر غباری گرده چابک سواری بوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1159

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1160اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1160

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1161

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1162

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1163

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1165

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1166در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1166

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1167آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1167

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1168عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1168

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1169هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1169

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1170شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1170

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1171

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1172

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1173هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1173

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1174

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1175رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1175

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1177بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1177

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1178

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1179بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1179

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1180گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1181هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1181

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1182شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1182

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1183

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1184دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1184

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1185بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1185

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1186بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1186

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1187صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1187

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1188بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1188

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1189با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1189

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1190قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1191لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1191

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1192زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1192

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1193شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1193

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1194روی کار دیگران و پشت کار من یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1194

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1195در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1195

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1196عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1196

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1197دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1197

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1198راحت کونین در زیر سر بیگانگی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1198

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1199چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1200هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1200

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1151–ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است

غزل شمارهٔ 1152–بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است

غزل شمارهٔ 1153–از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

غزل شمارهٔ 1154–مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است

غزل شمارهٔ 1155–سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

غزل شمارهٔ 1156–خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است

غزل شمارهٔ 1157–آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

غزل شمارهٔ 1158–تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است

غزل شمارهٔ 1159–هر غباری گرده چابک سواری بوده است

غزل شمارهٔ 1160–اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

غزل شمارهٔ 1161–آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

غزل شمارهٔ 1162–از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

غزل شمارهٔ 1163–دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است

غزل شمارهٔ 1164–من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

غزل شمارهٔ 1165–مهربانی از میان خلق دامن چیده است

غزل شمارهٔ 1166–در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

غزل شمارهٔ 1167–آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است

غزل شمارهٔ 1168–عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

غزل شمارهٔ 1169–هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

غزل شمارهٔ 1170–شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

غزل شمارهٔ 1171–چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است

غزل شمارهٔ 1172–دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

غزل شمارهٔ 1173–هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است

غزل شمارهٔ 1174–بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است

غزل شمارهٔ 1175–رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است

غزل شمارهٔ 1176–رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

غزل شمارهٔ 1177–بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است

غزل شمارهٔ 1178–این که روزی بی تردد می رسد افسانه است

غزل شمارهٔ 1179–بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است

غزل شمارهٔ 1180–گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است

غزل شمارهٔ 1181–هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه است

غزل شمارهٔ 1182–شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است

غزل شمارهٔ 1183–شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است

غزل شمارهٔ 1184–دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است

غزل شمارهٔ 1185–بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است

غزل شمارهٔ 1186–بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است

غزل شمارهٔ 1187–صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است

غزل شمارهٔ 1188–بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است

غزل شمارهٔ 1189–با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است

غزل شمارهٔ 1190–قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است

غزل شمارهٔ 1191–لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است

غزل شمارهٔ 1192–زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است

غزل شمارهٔ 1193–شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است

غزل شمارهٔ 1194–روی کار دیگران و پشت کار من یکی است

غزل شمارهٔ 1195–در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است

غزل شمارهٔ 1196–عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است

غزل شمارهٔ 1197–دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است

غزل شمارهٔ 1198–راحت کونین در زیر سر بیگانگی است

غزل شمارهٔ 1199–چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است

غزل شمارهٔ 1200–هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1151–ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است

غزل شمارهٔ 1152–بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است

غزل شمارهٔ 1153–از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

غزل شمارهٔ 1154–مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است

غزل شمارهٔ 1155–سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

غزل شمارهٔ 1156–خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است

غزل شمارهٔ 1157–آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

غزل شمارهٔ 1158–تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است

غزل شمارهٔ 1159–هر غباری گرده چابک سواری بوده است

غزل شمارهٔ 1160–اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

غزل شمارهٔ 1161–آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

غزل شمارهٔ 1162–از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

غزل شمارهٔ 1163–دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است

غزل شمارهٔ 1164–من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

غزل شمارهٔ 1165–مهربانی از میان خلق دامن چیده است

غزل شمارهٔ 1166–در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

غزل شمارهٔ 1167–آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است

غزل شمارهٔ 1168–عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

غزل شمارهٔ 1169–هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

غزل شمارهٔ 1170–شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

غزل شمارهٔ 1171–چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است

غزل شمارهٔ 1172–دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

غزل شمارهٔ 1173–هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است

غزل شمارهٔ 1174–بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است

غزل شمارهٔ 1175–رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است

غزل شمارهٔ 1176–رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

غزل شمارهٔ 1151ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است

غزل شمارهٔ 1152بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است

غزل شمارهٔ 1153از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

غزل شمارهٔ 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است

غزل شمارهٔ 1155سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

غزل شمارهٔ 1156خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است

غزل شمارهٔ 1157آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

غزل شمارهٔ 1158تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است

غزل شمارهٔ 1159هر غباری گرده چابک سواری بوده است

غزل شمارهٔ 1160اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

غزل شمارهٔ 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

غزل شمارهٔ 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

غزل شمارهٔ 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است

غزل شمارهٔ 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

غزل شمارهٔ 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده است

غزل شمارهٔ 1166در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

غزل شمارهٔ 1167آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است

غزل شمارهٔ 1168عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

غزل شمارهٔ 1169هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

غزل شمارهٔ 1170شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

غزل شمارهٔ 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است

غزل شمارهٔ 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

غزل شمارهٔ 1173هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است

غزل شمارهٔ 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است

غزل شمارهٔ 1175رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است

غزل شمارهٔ 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

غزل شمارهٔ 1177بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است

غزل شمارهٔ 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه است

غزل شمارهٔ 1179بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است

غزل شمارهٔ 1180گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است

غزل شمارهٔ 1181هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه است

غزل شمارهٔ 1182شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است

غزل شمارهٔ 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است

غزل شمارهٔ 1184دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است

غزل شمارهٔ 1185بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است

غزل شمارهٔ 1186بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است

غزل شمارهٔ 1187صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است

غزل شمارهٔ 1188بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است

غزل شمارهٔ 1189با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است

غزل شمارهٔ 1190قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است

غزل شمارهٔ 1191لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است

غزل شمارهٔ 1192زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است

غزل شمارهٔ 1193شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است

غزل شمارهٔ 1194روی کار دیگران و پشت کار من یکی است

غزل شمارهٔ 1195در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است

غزل شمارهٔ 1196عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است

غزل شمارهٔ 1197دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است

غزل شمارهٔ 1198راحت کونین در زیر سر بیگانگی است

غزل شمارهٔ 1199چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است

غزل شمارهٔ 1200هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است

غزل شمارهٔ 1151ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است

غزل شمارهٔ 1152بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است

غزل شمارهٔ 1153از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

غزل شمارهٔ 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است

غزل شمارهٔ 1155سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

غزل شمارهٔ 1156خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است

غزل شمارهٔ 1157آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

غزل شمارهٔ 1158تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است

غزل شمارهٔ 1159هر غباری گرده چابک سواری بوده است

غزل شمارهٔ 1160اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

غزل شمارهٔ 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

غزل شمارهٔ 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

غزل شمارهٔ 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است

غزل شمارهٔ 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

غزل شمارهٔ 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده است

غزل شمارهٔ 1166در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

غزل شمارهٔ 1167آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است

غزل شمارهٔ 1168عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

غزل شمارهٔ 1169هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

غزل شمارهٔ 1170شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

غزل شمارهٔ 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است

غزل شمارهٔ 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

غزل شمارهٔ 1173هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است

غزل شمارهٔ 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است

غزل شمارهٔ 1175رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است

غزل شمارهٔ 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

غزل شمارهٔ 1177بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است

غزل شمارهٔ 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه است

غزل شمارهٔ 1179بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است

غزل شمارهٔ 1180گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است