غزلیات

غزل شمارهٔ 1201خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1201

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1202هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1202

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1203

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1204

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1205

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1206بی محابا در میان نازکش انداخت دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1207

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1208

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1209دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1209

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1210خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1210

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1211

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1212

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1213محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1213

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1214

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1215وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1215

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1216

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1217

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1218

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1219سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1219

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1220عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1220

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1221

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1222وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1222

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1224ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1224

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1225تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1225

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1226خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1226

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1227

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1228زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1228

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1229

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1230چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1230

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1231ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1231

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1232شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1232

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1233تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1233

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1234

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1235

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1236جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1236

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1237بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1237

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1238جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1238

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1239

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1240حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1240

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1241

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1242حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1242

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1243معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1243

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1244شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1244

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1245عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1245

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1246چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1246

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1247زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1247

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1248

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1249در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1249

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1250

13 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1201–خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

غزل شمارهٔ 1202–هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

غزل شمارهٔ 1203–تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

غزل شمارهٔ 1204–زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

غزل شمارهٔ 1205–مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

غزل شمارهٔ 1206–بی محابا در میان نازکش انداخت دست

غزل شمارهٔ 1207–دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

غزل شمارهٔ 1208–هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

غزل شمارهٔ 1209–دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

غزل شمارهٔ 1210–خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

غزل شمارهٔ 1211–بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

غزل شمارهٔ 1212–هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

غزل شمارهٔ 1213–محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

غزل شمارهٔ 1214–بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

غزل شمارهٔ 1215–وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

غزل شمارهٔ 1216–تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

غزل شمارهٔ 1217–نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

غزل شمارهٔ 1218–جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

غزل شمارهٔ 1219–سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

غزل شمارهٔ 1220–عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

غزل شمارهٔ 1221–تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

غزل شمارهٔ 1222–وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

غزل شمارهٔ 1223–دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

غزل شمارهٔ 1224–ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

غزل شمارهٔ 1225–تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

غزل شمارهٔ 1226–خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

غزل شمارهٔ 1227–پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست

غزل شمارهٔ 1228–زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

غزل شمارهٔ 1229–باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست

غزل شمارهٔ 1230–چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست

غزل شمارهٔ 1231–ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست

غزل شمارهٔ 1232–شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

غزل شمارهٔ 1233–تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست

غزل شمارهٔ 1234–توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 1235–حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست

غزل شمارهٔ 1236–جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟

غزل شمارهٔ 1237–بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟

غزل شمارهٔ 1238–جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 1239–شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1240–حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است

غزل شمارهٔ 1241–دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1242–حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست

غزل شمارهٔ 1243–معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟

غزل شمارهٔ 1244–شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست

غزل شمارهٔ 1245–عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟

غزل شمارهٔ 1246–چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟

غزل شمارهٔ 1247–زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟

غزل شمارهٔ 1248–نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست

غزل شمارهٔ 1249–در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست

غزل شمارهٔ 1250–سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1201–خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

غزل شمارهٔ 1202–هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

غزل شمارهٔ 1203–تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

غزل شمارهٔ 1204–زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

غزل شمارهٔ 1205–مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

غزل شمارهٔ 1206–بی محابا در میان نازکش انداخت دست

غزل شمارهٔ 1207–دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

غزل شمارهٔ 1208–هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

غزل شمارهٔ 1209–دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

غزل شمارهٔ 1210–خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

غزل شمارهٔ 1211–بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

غزل شمارهٔ 1212–هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

غزل شمارهٔ 1213–محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

غزل شمارهٔ 1214–بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

غزل شمارهٔ 1215–وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

غزل شمارهٔ 1216–تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

غزل شمارهٔ 1217–نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

غزل شمارهٔ 1218–جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

غزل شمارهٔ 1219–سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

غزل شمارهٔ 1220–عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

غزل شمارهٔ 1221–تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

غزل شمارهٔ 1222–وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

غزل شمارهٔ 1223–دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

غزل شمارهٔ 1224–ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

غزل شمارهٔ 1225–تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

غزل شمارهٔ 1226–خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

غزل شمارهٔ 1201خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

غزل شمارهٔ 1202هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

غزل شمارهٔ 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

غزل شمارهٔ 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

غزل شمارهٔ 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

غزل شمارهٔ 1206بی محابا در میان نازکش انداخت دست

غزل شمارهٔ 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

غزل شمارهٔ 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

غزل شمارهٔ 1209دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

غزل شمارهٔ 1210خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

غزل شمارهٔ 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

غزل شمارهٔ 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

غزل شمارهٔ 1213محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

غزل شمارهٔ 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

غزل شمارهٔ 1215وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

غزل شمارهٔ 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

غزل شمارهٔ 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

غزل شمارهٔ 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

غزل شمارهٔ 1219سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

غزل شمارهٔ 1220عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

غزل شمارهٔ 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

غزل شمارهٔ 1222وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

غزل شمارهٔ 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

غزل شمارهٔ 1224ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

غزل شمارهٔ 1225تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

غزل شمارهٔ 1226خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

غزل شمارهٔ 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست

غزل شمارهٔ 1228زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

غزل شمارهٔ 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست

غزل شمارهٔ 1230چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست

غزل شمارهٔ 1231ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست

غزل شمارهٔ 1232شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

غزل شمارهٔ 1233تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست

غزل شمارهٔ 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست

غزل شمارهٔ 1236جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟

غزل شمارهٔ 1237بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟

غزل شمارهٔ 1238جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1240حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است

غزل شمارهٔ 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1242حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست

غزل شمارهٔ 1243معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟

غزل شمارهٔ 1244شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست

غزل شمارهٔ 1245عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟

غزل شمارهٔ 1246چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟

غزل شمارهٔ 1247زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟

غزل شمارهٔ 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست

غزل شمارهٔ 1249در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست

غزل شمارهٔ 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست

غزل شمارهٔ 1201خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

غزل شمارهٔ 1202هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

غزل شمارهٔ 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

غزل شمارهٔ 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

غزل شمارهٔ 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

غزل شمارهٔ 1206بی محابا در میان نازکش انداخت دست

غزل شمارهٔ 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

غزل شمارهٔ 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

غزل شمارهٔ 1209دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

غزل شمارهٔ 1210خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

غزل شمارهٔ 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

غزل شمارهٔ 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

غزل شمارهٔ 1213محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

غزل شمارهٔ 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

غزل شمارهٔ 1215وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

غزل شمارهٔ 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

غزل شمارهٔ 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

غزل شمارهٔ 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

غزل شمارهٔ 1219سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

غزل شمارهٔ 1220عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

غزل شمارهٔ 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

غزل شمارهٔ 1222وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

غزل شمارهٔ 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

غزل شمارهٔ 1224ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

غزل شمارهٔ 1225تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

غزل شمارهٔ 1226خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

غزل شمارهٔ 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست

غزل شمارهٔ 1228زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

غزل شمارهٔ 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست

غزل شمارهٔ 1230چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست