غزلیات

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1101

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1102

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1103

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1104

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1105

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1106

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1107

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1108

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1109

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1110

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1111

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1112

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1113

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1114

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1115

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1116

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1118

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1119لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1119

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1120

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1121

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1122

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1124

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1125

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1127

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1129

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1130

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1131روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1131

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1132

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1133

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1134

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1136

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1137

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1138

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1139

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1140نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1140

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1141

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1142

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1143کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1143

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1144کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1144

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1145بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1145

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1146

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1147از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1147

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1148

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1149

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1150

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1101–تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102–ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103–باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104–زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105–جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106–تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107–هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108–یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109–از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110–هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111–سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112–دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113–چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114–هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115–چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116–عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117–نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118–بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1119–لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

غزل شمارهٔ 1120–در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121–خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122–تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123–سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124–سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125–تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126–ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127–دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128–داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129–تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130–دست ما در بند چین آستین افتاده است

غزل شمارهٔ 1131–روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

غزل شمارهٔ 1132–هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

غزل شمارهٔ 1133–از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

غزل شمارهٔ 1134–نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

غزل شمارهٔ 1135–آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ 1136–داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1137–سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1138–خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است

غزل شمارهٔ 1139–تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟

غزل شمارهٔ 1140–نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است

غزل شمارهٔ 1141–جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است

غزل شمارهٔ 1142–خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است

غزل شمارهٔ 1143–کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است

غزل شمارهٔ 1144–کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون

غزل شمارهٔ 1145–بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است

غزل شمارهٔ 1146–از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

غزل شمارهٔ 1147–از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است

غزل شمارهٔ 1148–بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است

غزل شمارهٔ 1149–شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است

غزل شمارهٔ 1150–از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1101–تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102–ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103–باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104–زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105–جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106–تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107–هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108–یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109–از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110–هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111–سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112–دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113–چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114–هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115–چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116–عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117–نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118–بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1119–لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

غزل شمارهٔ 1120–در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121–خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122–تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123–سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124–سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125–تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126–ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1119لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است

غزل شمارهٔ 1131روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

غزل شمارهٔ 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

غزل شمارهٔ 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

غزل شمارهٔ 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

غزل شمارهٔ 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است

غزل شمارهٔ 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟

غزل شمارهٔ 1140نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است

غزل شمارهٔ 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است

غزل شمارهٔ 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است

غزل شمارهٔ 1143کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است

غزل شمارهٔ 1144کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون

غزل شمارهٔ 1145بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است

غزل شمارهٔ 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

غزل شمارهٔ 1147از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است

غزل شمارهٔ 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است

غزل شمارهٔ 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است

غزل شمارهٔ 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1119لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است