غزلیات

غزل شمارهٔ 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1051

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1052

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1053حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1053

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1054

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1055اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1055

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1056مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1056

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1057از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1057

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1058

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1059

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1060در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1060

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1061

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1062حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1062

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1063بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1063

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1064

21 اشعار

غزل شمارهٔ 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1065

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1066

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1067

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1068

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1069

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1070

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1071

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1072

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1073

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1074چشم من از گریه مستانه من روشن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1074

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1075

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1076

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1077

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1078

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1079

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1080کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1080

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1081

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1082

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1083

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1084

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1085

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1086

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1087

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1088

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1089

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1090

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1091

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1092

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1093

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1094

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1095

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1096

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1097

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1098

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1099

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1100

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1051–جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

غزل شمارهٔ 1052–هستی دنیای فانی انتظار مردن است

غزل شمارهٔ 1053–حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1054–در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

غزل شمارهٔ 1055–اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

غزل شمارهٔ 1056–مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

غزل شمارهٔ 1057–از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

غزل شمارهٔ 1058–تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

غزل شمارهٔ 1059–مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

غزل شمارهٔ 1060–در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1061–وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

غزل شمارهٔ 1062–حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ 1063–بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

غزل شمارهٔ 1064–جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

غزل شمارهٔ 1065–عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

غزل شمارهٔ 1066–خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

غزل شمارهٔ 1067–نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

غزل شمارهٔ 1068–تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

غزل شمارهٔ 1069–سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

غزل شمارهٔ 1070–خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

غزل شمارهٔ 1071–بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

غزل شمارهٔ 1072–خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

غزل شمارهٔ 1073–دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

غزل شمارهٔ 1074–چشم من از گریه مستانه من روشن است

غزل شمارهٔ 1075–دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

غزل شمارهٔ 1076–شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

غزل شمارهٔ 1077–لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است

غزل شمارهٔ 1078–هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

غزل شمارهٔ 1079–نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

غزل شمارهٔ 1080–کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است

غزل شمارهٔ 1081–آبروی حسن از مژگان نمناک من است

غزل شمارهٔ 1082–کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است

غزل شمارهٔ 1083–خاکساری تا دلیل جان آگاه من است

غزل شمارهٔ 1084–عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است

غزل شمارهٔ 1085–با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است

غزل شمارهٔ 1086–مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است

غزل شمارهٔ 1087–هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088–نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089–آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090–آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091–دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092–افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093–نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094–خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095–آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096–چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097–زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098–آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099–گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100–کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1051–جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

غزل شمارهٔ 1052–هستی دنیای فانی انتظار مردن است

غزل شمارهٔ 1053–حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1054–در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

غزل شمارهٔ 1055–اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

غزل شمارهٔ 1056–مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

غزل شمارهٔ 1057–از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

غزل شمارهٔ 1058–تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

غزل شمارهٔ 1059–مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

غزل شمارهٔ 1060–در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1061–وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

غزل شمارهٔ 1062–حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ 1063–بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

غزل شمارهٔ 1064–جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

غزل شمارهٔ 1065–عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

غزل شمارهٔ 1066–خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

غزل شمارهٔ 1067–نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

غزل شمارهٔ 1068–تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

غزل شمارهٔ 1069–سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

غزل شمارهٔ 1070–خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

غزل شمارهٔ 1071–بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

غزل شمارهٔ 1072–خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

غزل شمارهٔ 1073–دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

غزل شمارهٔ 1074–چشم من از گریه مستانه من روشن است

غزل شمارهٔ 1075–دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

غزل شمارهٔ 1076–شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

غزل شمارهٔ 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

غزل شمارهٔ 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن است

غزل شمارهٔ 1053حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

غزل شمارهٔ 1055اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

غزل شمارهٔ 1056مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

غزل شمارهٔ 1057از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

غزل شمارهٔ 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

غزل شمارهٔ 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

غزل شمارهٔ 1060در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

غزل شمارهٔ 1062حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ 1063بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

غزل شمارهٔ 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

غزل شمارهٔ 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

غزل شمارهٔ 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

غزل شمارهٔ 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

غزل شمارهٔ 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

غزل شمارهٔ 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

غزل شمارهٔ 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

غزل شمارهٔ 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

غزل شمارهٔ 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

غزل شمارهٔ 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

غزل شمارهٔ 1074چشم من از گریه مستانه من روشن است

غزل شمارهٔ 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

غزل شمارهٔ 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

غزل شمارهٔ 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است

غزل شمارهٔ 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

غزل شمارهٔ 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

غزل شمارهٔ 1080کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است

غزل شمارهٔ 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من است

غزل شمارهٔ 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است

غزل شمارهٔ 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من است

غزل شمارهٔ 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است

غزل شمارهٔ 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است

غزل شمارهٔ 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزل شمارهٔ 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

غزل شمارهٔ 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن است

غزل شمارهٔ 1053حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

غزل شمارهٔ 1055اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

غزل شمارهٔ 1056مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

غزل شمارهٔ 1057از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

غزل شمارهٔ 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

غزل شمارهٔ 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

غزل شمارهٔ 1060در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

غزل شمارهٔ 1062حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ 1063بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

غزل شمارهٔ 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

غزل شمارهٔ 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

غزل شمارهٔ 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

غزل شمارهٔ 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

غزل شمارهٔ 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

غزل شمارهٔ 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

غزل شمارهٔ 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

غزل شمارهٔ 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

غزل شمارهٔ 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

غزل شمارهٔ 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

غزل شمارهٔ 1074چشم من از گریه مستانه من روشن است

غزل شمارهٔ 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

غزل شمارهٔ 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

غزل شمارهٔ 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است

غزل شمارهٔ 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

غزل شمارهٔ 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

غزل شمارهٔ 1080کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است