Name: غزلیات
Author: بیدل دهلوی

غزل شمارهٔ 1751ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1751

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1752بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1752

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1753صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1753

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1754چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1754

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1755گر شود از خواب من خیال تو محبوس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1755

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1756نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1756

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1757شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1757

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1758من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1758

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1759دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1759

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1760گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1760

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1761چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1761

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1762هوس وداع بهار خیال امکان باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1762

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1763تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1763

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1764خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1764

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1765جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1765

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1766آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1766

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1767من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1767

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1768ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1768

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1769به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1769

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1770این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1770

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1771چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1771

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1772فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1772

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1773دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1773

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1774متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1774

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1775در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1775

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1776بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1776

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1777بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1777

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1778خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1778

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1779به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من بارش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1779

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1780بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1780

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1781چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1781

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1782صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1782

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1783مکش دردسر شهرت میفکن بر نگین زورش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1783

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1784چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1784

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1785دل دیوانه‌ای دارم به گیسوی گرهگیرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1785

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1786شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1786

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1787گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1787

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1788نمی‌دانم چه گل در پرده دارد زخم شمشیرش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1788

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1789دلی که گردش چشم تو بشکند سازش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1789

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1790سخن‌سنجی‌که مدح خلق نفریبد به وسواسش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1790

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1791که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1791

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1792دل بی‌مدعا رنگی ندارد تا کنم فاشش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1792

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1793آن را که ز خود برد تمنای سراغش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1793

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1794به رنگی‌کج‌کلاه افتاده خم در پیکر تیغش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1794

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1795به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرتیغش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1795

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1796چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1796

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1797کشت عاشق‌ که دهد داد گیاه خشکش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1797

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1798شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1798

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1799به پیری از هوس زندگی خمار مکش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1799

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1800به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1800

11 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 1751–ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1752–بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1753–صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس

غزل شمارهٔ 1754–چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

غزل شمارهٔ 1755–گر شود از خواب من خیال تو محبوس

غزل شمارهٔ 1756–نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس

غزل شمارهٔ 1757–شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش

غزل شمارهٔ 1758–من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش

غزل شمارهٔ 1759–دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش

غزل شمارهٔ 1760–گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش

غزل شمارهٔ 1761–چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش

غزل شمارهٔ 1762–هوس وداع بهار خیال امکان باش

غزل شمارهٔ 1763–تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش

غزل شمارهٔ 1764–خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش

غزل شمارهٔ 1765–جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش

غزل شمارهٔ 1766–آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

غزل شمارهٔ 1767–من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش

غزل شمارهٔ 1768–ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

غزل شمارهٔ 1769–به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش

غزل شمارهٔ 1770–این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش

غزل شمارهٔ 1771–چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش

غزل شمارهٔ 1772–فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

غزل شمارهٔ 1773–دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش

غزل شمارهٔ 1774–متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

غزل شمارهٔ 1775–در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش

غزل شمارهٔ 1776–بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش

غزل شمارهٔ 1777–بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش

غزل شمارهٔ 1778–خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش

غزل شمارهٔ 1779–به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من بارش

غزل شمارهٔ 1780–بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

غزل شمارهٔ 1781–چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش

غزل شمارهٔ 1782–صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش

غزل شمارهٔ 1783–مکش دردسر شهرت میفکن بر نگین زورش

غزل شمارهٔ 1784–چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

غزل شمارهٔ 1785–دل دیوانه‌ای دارم به گیسوی گرهگیرش

غزل شمارهٔ 1786–شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش

غزل شمارهٔ 1787–گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش

غزل شمارهٔ 1788–نمی‌دانم چه گل در پرده دارد زخم شمشیرش

غزل شمارهٔ 1789–دلی که گردش چشم تو بشکند سازش

غزل شمارهٔ 1790–سخن‌سنجی‌که مدح خلق نفریبد به وسواسش

غزل شمارهٔ 1791–که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

غزل شمارهٔ 1792–دل بی‌مدعا رنگی ندارد تا کنم فاشش

غزل شمارهٔ 1793–آن را که ز خود برد تمنای سراغش

غزل شمارهٔ 1794–به رنگی‌کج‌کلاه افتاده خم در پیکر تیغش

غزل شمارهٔ 1795–به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرتیغش

غزل شمارهٔ 1796–چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش

غزل شمارهٔ 1797–کشت عاشق‌ که دهد داد گیاه خشکش

غزل شمارهٔ 1798–شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش

غزل شمارهٔ 1799–به پیری از هوس زندگی خمار مکش

غزل شمارهٔ 1800–به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

صداکاران

اصناف

غزل

اوزان

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)

متفاعلن متفاعلن متفاعلن متفاعلن

فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

مفاعلن فع مفاعلن فع مفاعلن فع مفاعلن فع

فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)

فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)

مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن (مقتضب مثمن مطوی مقطوع)

مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)

مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن (رجز مثمن مطوی)

مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

غزل شمارهٔ 1751ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1752بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1753صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس

غزل شمارهٔ 1754چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

غزل شمارهٔ 1755گر شود از خواب من خیال تو محبوس

غزل شمارهٔ 1756نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس

غزل شمارهٔ 1757شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش

غزل شمارهٔ 1758من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش

غزل شمارهٔ 1759دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش

غزل شمارهٔ 1760گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش

غزل شمارهٔ 1761چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش

غزل شمارهٔ 1762هوس وداع بهار خیال امکان باش

غزل شمارهٔ 1763تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش

غزل شمارهٔ 1764خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش

غزل شمارهٔ 1765جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش

غزل شمارهٔ 1766آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

غزل شمارهٔ 1767من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش

غزل شمارهٔ 1768ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

غزل شمارهٔ 1769به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش

غزل شمارهٔ 1770این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش

غزل شمارهٔ 1771چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش

غزل شمارهٔ 1772فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

غزل شمارهٔ 1773دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش

غزل شمارهٔ 1774متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

غزل شمارهٔ 1775در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش

غزل شمارهٔ 1776بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش

غزل شمارهٔ 1777بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش

غزل شمارهٔ 1778خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش

غزل شمارهٔ 1779به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من بارش

غزل شمارهٔ 1780بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

غزل شمارهٔ 1781چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش

غزل شمارهٔ 1782صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش

غزل شمارهٔ 1783مکش دردسر شهرت میفکن بر نگین زورش

غزل شمارهٔ 1784چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

غزل شمارهٔ 1785دل دیوانه‌ای دارم به گیسوی گرهگیرش

غزل شمارهٔ 1786شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش

غزل شمارهٔ 1787گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش

غزل شمارهٔ 1788نمی‌دانم چه گل در پرده دارد زخم شمشیرش

غزل شمارهٔ 1789دلی که گردش چشم تو بشکند سازش

غزل شمارهٔ 1790سخن‌سنجی‌که مدح خلق نفریبد به وسواسش

غزل شمارهٔ 1791که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

غزل شمارهٔ 1792دل بی‌مدعا رنگی ندارد تا کنم فاشش

غزل شمارهٔ 1793آن را که ز خود برد تمنای سراغش

غزل شمارهٔ 1794به رنگی‌کج‌کلاه افتاده خم در پیکر تیغش

غزل شمارهٔ 1795به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرتیغش

غزل شمارهٔ 1796چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش

غزل شمارهٔ 1797کشت عاشق‌ که دهد داد گیاه خشکش

غزل شمارهٔ 1798شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش

غزل شمارهٔ 1799به پیری از هوس زندگی خمار مکش

غزل شمارهٔ 1800به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

غزل شمارهٔ 1751ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1752بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ 1753صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس

غزل شمارهٔ 1754چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

غزل شمارهٔ 1755گر شود از خواب من خیال تو محبوس

غزل شمارهٔ 1756نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس

غزل شمارهٔ 1757شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش

غزل شمارهٔ 1758من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش

غزل شمارهٔ 1759دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش

غزل شمارهٔ 1760گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش

غزل شمارهٔ 1761چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش

غزل شمارهٔ 1762هوس وداع بهار خیال امکان باش

غزل شمارهٔ 1763تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش

غزل شمارهٔ 1764خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش

غزل شمارهٔ 1765جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش

غزل شمارهٔ 1766آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

غزل شمارهٔ 1767من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش

غزل شمارهٔ 1768ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

غزل شمارهٔ 1769به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش

غزل شمارهٔ 1770این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش

غزل شمارهٔ 1771چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش

غزل شمارهٔ 1772فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

غزل شمارهٔ 1773دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش

غزل شمارهٔ 1774متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

غزل شمارهٔ 1775در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش

غزل شمارهٔ 1776بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش

غزل شمارهٔ 1777بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش

غزل شمارهٔ 1778خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش

غزل شمارهٔ 1779به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من بارش

غزل شمارهٔ 1780بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش