غزل شمارهٔ 632

یخچه می‌بارید از ابر سیاه

چون ستاره بر زمین از آسمان

زش ازو پاسخ دهم اندر نهان

زش به بیداری میان مردمان

چون بگردد پای او از پایدان

خود شکوخیده بماند هم چنان

چه نشستی دور چون بیگانگان

اندرآ در حلقه دیوانگان

شاه ما باری برای کاهلان

گنج می‌بخشد به هر دم رایگان

نک بهاران شد صلا ای لولیان

بانگ نای و سبزه و آب روان

صبحدم شد زود برخیز ای جوان

رخت بربند و برس در کاروان

ای زیان و ای زیان و ای زیان

هوشیاری در میان مستیان

چون نیاید سر عشقت در بیان

همچو طفلان مهر دارم بر زبان

ای نهان از دیده و در دل عیان

از جهان بیرون ولی در قعر جان