بخش 74

چه نشستی دور چون بیگانگان

اندرآ در حلقه دیوانگان

شاه ما باری برای کاهلان

گنج می‌بخشد به هر دم رایگان

نک بهاران شد صلا ای لولیان

بانگ نای و سبزه و آب روان

صبحدم شد زود برخیز ای جوان

رخت بربند و برس در کاروان

ای زیان و ای زیان و ای زیان

هوشیاری در میان مستیان

چون نیاید سر عشقت در بیان

همچو طفلان مهر دارم بر زبان

ای گرفته حسن تو هر دو جهان

در جمالت خیره چشم عقل و جان

ای نهان از دیده و در دل عیان

از جهان بیرون ولی در قعر جان

یخچه می‌بارید از ابر سیاه

چون ستاره بر زمین از آسمان

چون بگردد پای او از پایدان

خود شکوخیده بماند هم چنان