غزل شمارهٔ 2007

یخچه می‌بارید از ابر سیاه

چون ستاره بر زمین از آسمان

زش ازو پاسخ دهم اندر نهان

زش به بیداری میان مردمان

چون بگردد پای او از پایدان

خود شکوخیده بماند هم چنان

چون نیاید سر عشقت در بیان

همچو طفلان مهر دارم بر زبان

ای گرفته حسن تو هر دو جهان

در جمالت خیره چشم عقل و جان

ای نهان از دیده و در دل عیان

از جهان بیرون ولی در قعر جان

چه نشستی دور چون بیگانگان

اندرآ در حلقه دیوانگان

نک بهاران شد صلا ای لولیان

بانگ نای و سبزه و آب روان

صبحدم شد زود برخیز ای جوان

رخت بربند و برس در کاروان

ای زیان و ای زیان و ای زیان

هوشیاری در میان مستیان