رباعی شمارهٔ 148

بیا ساقی که ایام بهار است

سمن مست است و نرگس در خمار است

مرا کار از غم عشق تو زار است

دلم رفته ست و جان نزدیک کار است

ره عشاق راهی بی‌کنار است

ازین ره دور اگر جانت به کار است

فساد عصر حاضر آشکار است

سپهر از زشتی او شرمسار است

نه هر کس از محبت مایه دار است

نه با هر کس محبت سازگار است

مرا روزی گل افسرده ئی گفت

نمود ما چو پرواز شرار است

دماغم کافر زنار دار است

بتان را بنده و پروردگار است

چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست

زبان لرزد که معنی پیچدار است