وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6473

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6474

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6476

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6477

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6478

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6479

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6480

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6481

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6482

آڈیو

31 اشعار

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6483

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6484

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6485

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6486

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6487

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6488

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6489

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6490

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6491

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6492

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6493

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6556

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6557

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6558

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6559

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6560

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6561

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6562

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6563

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6564

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6565

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6566

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6567

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6568

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6569

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6570

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6571

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6572

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6573

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6574در دل من رشته آمال می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6574

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6575

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6576

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6577

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6578

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6579

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6580

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6581

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6649ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6649

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6650کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6650

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6651بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6651

13 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6473–ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474–ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475–جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476–بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477–ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478–برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479–نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480–دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481–نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482–عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483–رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484–محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485–قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486–خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487–تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488–از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489–در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490–در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491–از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492–بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493–غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6556–بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557–نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558–می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559–حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560–چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561–از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562–از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563–تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564–تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565–لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566–یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567–صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568–این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569–نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570–عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571–در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572–بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573–در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574–در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575–در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576–رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577–بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578–بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6579–دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

غزل شمارهٔ 6580–از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

غزل شمارهٔ 6581–تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

غزل شمارهٔ 6649–ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ای

غزل شمارهٔ 6650–کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ای

غزل شمارهٔ 6651–بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ای

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6473–ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474–ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475–جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476–بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477–ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478–برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479–نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480–دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481–نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482–عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483–رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484–محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485–قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486–خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487–تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488–از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489–در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490–در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491–از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492–بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493–غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6556–بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557–نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558–می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559–حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560–چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

غزل شمارهٔ 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

غزل شمارهٔ 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

غزل شمارهٔ 6649ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ای

غزل شمارهٔ 6650کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ای

غزل شمارهٔ 6651بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ای

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته