باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3101به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد!

غزل شمارهٔ 3102خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشد

غزل شمارهٔ 3103من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟

غزل شمارهٔ 3104نهان در ابر دایم آفتاب زندگی باشد

غزل شمارهٔ 3105ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشد

غزل شمارهٔ 3106به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشد

غزل شمارهٔ 3107دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشد

غزل شمارهٔ 3108نگاه نرگس نیلوفری خونخوار می باشد

غزل شمارهٔ 3109پرستاری دل افگار را دشوار می باشد

غزل شمارهٔ 3110طلبکار خدا را درد دل بسیار می باشد

غزل شمارهٔ 3111تو پنداری دل خوش در جهان بسیار می باشد

غزل شمارهٔ 3112حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟

غزل شمارهٔ 3113گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشد

غزل شمارهٔ 3114بهار زندگانی با خزان همدوش می باشد

غزل شمارهٔ 3115دل بی‌آرزو آسوده از تشویش می‌باشد

غزل شمارهٔ 3116صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشد

غزل شمارهٔ 3117گرفتاری به قدر رشته آمال می باشد

غزل شمارهٔ 3118زسالک شکوه پردازی نه شرط راه می باشد

غزل شمارهٔ 3119زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

غزل شمارهٔ 3120خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

غزل شمارهٔ 3121دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

غزل شمارهٔ 3123دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3124شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3125اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

غزل شمارهٔ 3126گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

غزل شمارهٔ 3127نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

غزل شمارهٔ 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3129سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

غزل شمارهٔ 3130دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

غزل شمارهٔ 3131زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

غزل شمارهٔ 3132سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

غزل شمارهٔ 3133خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

غزل شمارهٔ 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

غزل شمارهٔ 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

غزل شمارهٔ 3136نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

غزل شمارهٔ 3137بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

غزل شمارهٔ 3138در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

غزل شمارهٔ 3139زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

غزل شمارهٔ 3140شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

غزل شمارهٔ 3141زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

غزل شمارهٔ 3142خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

غزل شمارهٔ 3143به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3144به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3145به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

غزل شمارهٔ 3146چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند

غزل شمارهٔ 3147نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند

غزل شمارهٔ 3148دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه

غزل شمارهٔ 3149نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند

غزل شمارهٔ 3150زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند