باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2951دل بی غم نصیب از نقطه سودا نمی دارد

غزل شمارهٔ 2952هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی دارد

غزل شمارهٔ 2953ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌دارد

غزل شمارهٔ 2954تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی دارد

غزل شمارهٔ 2955دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌دارد

غزل شمارهٔ 2956عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌دارد

غزل شمارهٔ 2957نظر عاشق به خط زان روی انور برنمی دارد

غزل شمارهٔ 2958شکوه عشق را گردون گردان برنمی‌دارد

غزل شمارهٔ 2959دو روزی بیش جان سنگینی تن بر نمی دارد

غزل شمارهٔ 2960دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی دارد

غزل شمارهٔ 2961بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی دارد

غزل شمارهٔ 2962فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی دارد

غزل شمارهٔ 2963دل رم کرده ناخوش آستین افشاندنی دارد

غزل شمارهٔ 2964به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی دارد

غزل شمارهٔ 2965بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذارد

غزل شمارهٔ 2966به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟

غزل شمارهٔ 2967مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گیرد

غزل شمارهٔ 2968سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟

غزل شمارهٔ 2969زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

غزل شمارهٔ 2970به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

غزل شمارهٔ 2971زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

غزل شمارهٔ 2972زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

غزل شمارهٔ 2973دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

غزل شمارهٔ 2974زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

غزل شمارهٔ 2975حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

غزل شمارهٔ 2976به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

غزل شمارهٔ 2977سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

غزل شمارهٔ 2978چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

غزل شمارهٔ 2979دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

غزل شمارهٔ 2980شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

غزل شمارهٔ 2981ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

غزل شمارهٔ 2982اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

غزل شمارهٔ 2983به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

غزل شمارهٔ 2984غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2985علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2986تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2987زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2988فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2989کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2990دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2991زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2992چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

غزل شمارهٔ 2993اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

غزل شمارهٔ 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

غزل شمارهٔ 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟

غزل شمارهٔ 2996شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

غزل شمارهٔ 2997زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد

غزل شمارهٔ 2998شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد

غزل شمارهٔ 2999زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟

غزل شمارهٔ 3000به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازد