غزلیات

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3351

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3352

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3353

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3355

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3356

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3357

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3358

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3359

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3360

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3361

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3362

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3363

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3364

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3366

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3367

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3368

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3369

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3370

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3371

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3372

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3373

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3374

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3375

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3376

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3377

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3379

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3381قدم از صدق درین مرحله می باید زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3382عشق اول به دل سوخته آدم زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3382

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3383

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3384هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3384

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3385آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3385

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3386نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3386

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3387

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3388گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3388

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3390

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3392

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3393

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3394

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3395

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3396

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3398

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3399

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3400

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3351–خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352–رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353–رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354–حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355–از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356–قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357–دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358–دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359–تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360–برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361–سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362–سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363–آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364–از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365–بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366–حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367–در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368–خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369–از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370–چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371–اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372–جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373–شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374–زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375–هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376–اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377–چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378–کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379–تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380–شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

غزل شمارهٔ 3381–قدم از صدق درین مرحله می باید زد

غزل شمارهٔ 3382–عشق اول به دل سوخته آدم زد

غزل شمارهٔ 3383–قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

غزل شمارهٔ 3384–هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

غزل شمارهٔ 3385–آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

غزل شمارهٔ 3386–نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

غزل شمارهٔ 3387–عاشق محو به دلدار نمی پردازد

غزل شمارهٔ 3388–گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

غزل شمارهٔ 3389–باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

غزل شمارهٔ 3390–بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

غزل شمارهٔ 3391–اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392–زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393–صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394–سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395–چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396–پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397–در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398–عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399–اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400–پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3351–خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352–رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353–رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354–حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355–از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356–قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357–دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358–دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359–تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360–برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361–سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362–سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363–آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364–از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365–بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366–حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367–در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368–خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369–از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370–چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371–اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372–جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373–شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374–زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375–هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376–اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

غزل شمارهٔ 3381قدم از صدق درین مرحله می باید زد

غزل شمارهٔ 3382عشق اول به دل سوخته آدم زد

غزل شمارهٔ 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

غزل شمارهٔ 3384هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

غزل شمارهٔ 3385آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

غزل شمارهٔ 3386نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

غزل شمارهٔ 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازد

غزل شمارهٔ 3388گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

غزل شمارهٔ 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

غزل شمارهٔ 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد